Ik houd niet van de stiltecoupé. Ik erger me als het daar niet stil is. Vervolgens ben ik dan weer te schijterig om stilte-verbrekers te verzoeken stil te zijn. En dan erger ik me dáár dan ook weer aan. Nee, geef mij maar de ‘normale’ coupés waar iedereen stilletjes met zijn tablet of smartphone bezig is.

Ik moest die dag drie auto’s verplaatsen. Bij elkaar ongeveer 500 kilometer rijden met tussendoor bus- en treinritten. En af en toe de benenwagen.
En zo belandde ik dus toch in een stiltecoupé. Simpelweg omdat daar nog een plek vrij was.

De dag er voor had ik ergens een blogje geschreven. En ik wilde in die stiltecoupé even checken of er nog iemand op had gereageerd. Dat bleek het geval. Er waren een paar leuke reacties. Ik “veegde” met mijn vinger over het scherm om er doorheen te scrollen.
Bij één reactie was een filmpje gevoegd met het bekende “zware leven” van Brigitte Kaandorp. En mijn smartphone interpreteerde mijn veeg over het scherm als het indrukken van de playtoets. Onbedoeld natuurlijk, want het was tenslotte een stiltecoupé. Het filmpje begon met zacht praten en het viel me niet meteen op. Ik was al weer verder op het scherm. Maar ineens klonk luid en duidelijk “♫ ik heb een heel zwaar leven ♫” door de stiltecoupé. Ik schrok me wild. Kreeg een rode kop van schaamte. En in paniek zocht ik op mijn schermpje naar de stoptoets. Dat bleek moeilijk te vinden bij paniek. En Brigitte zong ondertussen maar door. Mensen keken eerst verstoord op, maar uiteindelijk zag men mijn paniek en het zware leven dat ik daardoor even had. Men lachte om de situatie en nadat ik Brigitte stil had gekregen ging er een applausje op.

’s Avonds, weer thuis op de bank, maakte mijn smartphone ineens een geluidje. Het bleek dat de automatische stappenteller had vastgesteld dat ik meer dan 10.000 stappen had gezet die dag. Nu zit ik met de vraag of ik daadwerkelijk tussen de autoritten door zoveel stappen heb gezet of dat dat ding het indrukken van de koppeling of het gaspedaal ook als stappen telt.