Iedere dag zag ik ‘m wel een keertje langskomen. Met zijn hond, op weg naar het park. Groot was hij niet en hij liep altijd een beetje gebogen. De hond was wel groot, maar had, net als z’n baasje, de pensioengerechtigde leeftijd al lang bereikt. Hun gelijkmatig sjokkende tred verraadde dat ze goed op elkaar waren ingespeeld.

Ik ken Jan niet maar ik weet wel dingen van hem. Zo weet ik dat hij morgen wordt ‘opgehaald’. Er zullen verpleegkundigen bij hem komen. En waarschijnlijk ook politie, en (een vertegenwoordiger van) de burgemeester. En zijn kinderen en zijn vrouw zullen er zijn. Want Jan wordt gedwongen opgenomen. En als hij niet mee wil, dan wordt Jan platgespoten en in horizontale positie meegenomen. Jan is namelijk dement. Hij is heel veel vergeten uit zijn leven. Maar dat is op zich niet de reden dat hij wordt opgenomen. Het probleem is dat Jan agressief wordt als hij in de war raakt. Vooral naar zijn vrouw toe. Hij kan dan gaan schreeuwen en tieren en soms zelfs slaan. Als zijn vrouw even weg is kan Jan al in woede uitbarsten. Als hij denkt dat het etenstijd is en er is nog geen eten, dan wordt het schelden en tieren. Als zijn vrouw bij een jarige vriendin een kopje koffie gaat drinken dan kan het zo maar gebeuren dat hij na 10 minuten bij die vriendin aanbelt, naar binnen stormt en zijn vrouw mee trekt naar huis.

Jan wordt al lang gemonitord. Hij heeft een buddy die periodiek met hem op stap gaat en hij wordt regelmatig opgehaald met een busje om naar een dagbesteding te gaan. Dit alles om vooral zijn vrouw een beetje te ontlasten. Maar ondanks al die goede voorzieningen is het leven voor zijn vrouw ondragelijk geworden. Soms loopt ze huilend door de straat omdat ze er tegen opziet om naar huis te gaan.

Daarom heeft ze moeten besluiten om een gedwongen opname te regelen in een tehuis met een gesloten afdeling. Na 47 jaar huwelijk een bijna onmogelijk besluit. Maar helaas een onvermijdelijk besluit dat door alle instanties zo wordt beoordeeld.

Morgen wordt voor Jan en zijn gezin een moeilijke dag. Zo moeilijk dat ik me dat nauwelijks kan voorstellen. Morgen zal ik aan ze denken.