We boekten een arrangementje dat bestond uit een retour met de Thalys, 1^e klas, verblijf van drie nachten in een 4-sterren hotel t.o. Gare du Nord, met ontbijt, en onbeperkt openbaar vervoer binnen de drie centrumzones van Parijs.

Donderdagochtend stonden we vroeg op om de Thalys van 08.19 uur te kunnen halen. We hadden reserveringen voor een bepaald rijtuig en bepaalde stoelen, en het systeem werkte perfect. Alles klopte. Eerste klas reizen met de Thalys betekent ook dat je, afhankelijk van het tijdstip van reizen, een maaltijd krijgt geserveerd. Het personeel was heel servicegericht en vriendelijk. Het ontbijt was prima en ook daarna werden we verwend met lekkere hapjes en drankjes. De reis duurde bijna 3,5 uur maar vloog om.

Om plm 11.45 waren we op Gare du Nord. Natuurlijk was onze kamer nog niet klaar, maar we konden onze bagage kwijt en gingen direct de omgeving verkennen. We praten in Nederland wel eens over onze multiculturele samenleving, maar dat is niets vergeleken bij Parijs. Mensen in alle kleuren van de regenboog. In sommige wijken denk je dat je de enige met een geheel blank kleurtje bent.

Rond drieën zijn we terug bij het hotel en bekijken onze kamer. Prima bed, maar de rest kan wel een opknapbeurtje gebruiken (hoezo 4 sterren?). Nou ja, we zullen hier alleen slapen, het avontuur lonkt buiten. En dus gaan we direct weer op pad. We kiezen voor Montmartre want we willen de Basilique du Sacré-Cœur zien. En natuurlijk het Place du Tertre. Tenslotte zijn we toeristen. Dat ziet ook een groepje donker gekleurde jongens. Direct word ik aangeklampt en ik weet te voorkomen dat me een kettinkje wordt omgedaan (ik ken de truc uit Gambia, zie ook https://gerrit.home.blog/2019/02/10/gambia/). Gelukkig druipen ze daarna af en kunnen we de kerk in. Ik had mijn petje op, maar dat mocht niet van een mijnheer. Fotograferen mocht ook niet, maar dat werd veelvuldig gedaan. Die overmacht was kennelijk voor de mijnheer te groot. Ik heb niets met een geloof, maar houd van kerken. Deze is mooi.

Terug in het hotel bleek onze inschatting over de kwaliteit van het bed helemaal te kloppen: prima.

Uitgerust staan we vrijdags op en schuiven aan bij het ontbijt. Fantastisch lekker en alles van het buffet wordt aangevuld zodra dat ook maar enigszins nodig is.

Vol energie door al dit lekkers besluiten we het accent te leggen op het meer westelijk deel van Parijs centrum. Arc de Triomph, Eiffeltoren, wandelen langs de Seine in die buurt, Grand en Petit Palais en Hotel des invalides, om maar een paar bezienswaardigheden te noemen. Geweldig, ik word er stil van. Vooral van het beklimmen van de Arc de Triomph. Maar dat is stil vanwege de vele traptreden. Komt geen eind aan. Maar boven gekomen heb je ook wat.

De Fransen doen uitgebreid aan het Dejeuner. Maar 2x per dag vis/vlees met alles d’r op en d’r an hebben wij wat moeite mee. Eén keer wilden we om even over 12 ergens alleen koffie gaan drinken, maar nee hoor. Dat was voor ’s morgens. Na 12.00 uur moet er gegeten worden. Dus pasten we ons een beetje aan. Maar dat is te merken: ondanks het vele lopen toch twee kilo aangekomen. Hoe doen die Fransen dat toch?

De keuze aan restaurants voor het diner is enorm en aan één diner heb ik een apart verhaaltje gewijd. Zie https://gerrit.home.blog/2019/02/01/diner-in-parijs/.

De zaterdag gebruiken we voor het centrum: Ile de la Cité, Notre Dame, Centre Pompidou etc. Als voorbereiding op dit deel hadden we wat wandelingen en buurtinfo van thuis meegenomen omdat die ons brachten naar binnenhofjes in het centrum waar de drukte van Parijs niet doordringt. Oases van rust die echt bleken te bestaan.

De laatste dag was voor het Louvre, boottochtje op de Seine, Panthéon, wandelen in Jardin du Luxembourg en het gebied van St. Germain des Pres. En ik vond alles mooi, maar het allermooiste is het Louvre.

We hebben ongelofelijk veel gezien. Maar helaas slechts heel oppervlakkig. Meer zit er gewoon niet in, in zo’n korte tijd. We moeten dus vaker naar Parijs. Het is niet anders 🙂

Om 18.25 uur vertrok de Thalys weer naar Amsterdam. Ook terug klopte de organisatie perfect. Alleen troffen we nu een jonge man die het diner serveerde. Vergelijk het diner maar met een vliegtuigmaaltijd, want meer stelt het niet voor. Helaas is de jongeman totaal niet geïnteresseerd (incomplete maaltijden, geen glazen, etc.). Althans niet geïnteresseerd in zijn klanten, wel in jonge meisjes. Daar zaten er drie van bij elkaar:

De jongeman: “Ik heb nog wel wat lekkers voor jullie, hahaha”.
De meisjes: “Hihihihi”.

Leuk voor in de kroeg misschien, maar bij de overige passagiers maakte hij geen vrienden. Gelukkig werd hij in Brussel afgelost door een oudere dame en een oudere heer. En toen liep alles weer op rolletjes.