Op de radio werd gemeld dat Nederland richting de stranden in de file stond. Een goed moment voor ons om te starten met C’s project ‘tuintafeltje schilderen’. Ze had daartoe binnen de familie restjes verf verzameld, want van ieder kleurtje was slechts een heel klein beetje nodig. In totaal vijf verschillende kleuren. Drie daarvan zaten in potjes en twee in spuitbussen.

Voor het spuitwerk had ik de schuur grotendeels leeg gemaakt en een afdekzeil op de vloer gelegd. Vol enthousiasme begonnen we met spuiten. Maar het effect viel een beetje tegen: niet goed dekkend met toch hier en daar flinke druipers, en een lichte limoengroene waas op de rest van de schuur en het grondzeil. Ook onze open slippers en onze sokken waren mooi, bijna lichtgevend groengeel. Tevens prikten onze ogen en voelden onze lippen vreemd plakkerig aan. Hadden we maar een duikbril opgezet en een ‘niet-beschermend beschermend’ mondkapje voor gedaan (al weet ik niet of dat had gemogen van Mark, want die zijn eigenlijk voor gebruik in het OV).

De overige delen van het tafeltje werden met de kwast van een kleurtje voorzien. Maar het matige spuitwerk wilden we, gezien de ‘bijeffecten’ niet opnieuw spuiten, maar gewoon, met een penseel, bijwerken. En dus besloot ik toch maar eens bij een doe-het-zelf-zaak te kijken of dat kleurtje verkrijgbaar was in een kleine hoeveelheid tegen een zacht prijsje.

Ik ging er van uit de enige ‘doehetzelfvert’ in de winkel te zullen zijn. Helaas bleek de radio ‘fake news’ verkondigd te hebben, want iedereen zat dus helemaal niet aan het strand, maar liep rond bij Karwei en Gamma. Met tegenzin sloot ik toch maar aan achter in de file voor de ingang, om uiteindelijk binnen te moeten vaststellen dat er geen kleine hoeveelheid in die kleur te krijgen was. Dus onverrichterzake via de file bij de kassa’s er weer uit.

Nu mijn zoektocht naar een klein potje verf dreigde te mislukken was ik blij mijn auto volgeladen te hebben met ouwe meuk die naar de milieustraat gebracht moest worden. Als ik de rommel netjes volgens de regeltjes kon afvoeren was mijn reis uit onze coronavrije tuin toch niet voor niets geweest. Maar helaas. Voor de ingang van het afvalbrengstation stond ook een file. Een onafzienbare rij auto’s, busjes en auto’s met volgeladen aanhangers. Opnieuw een bewijs van het ‘fake news’ van de radio.

Weer thuisgekomen besloten we het project ‘tafeltje schilderen’ even op een laag pitje te zetten en na te denken over iets leuks, nl vakantie. Weliswaar was onze geboekte vakantie naar Griekenland gecanceld, maar met de auto kun je ook alle kanten op. Als de grenzen open zijn tenminste.

Eerst dacht ik aan de Auvergne in Frankrijk. De lievelingsregio van Maarten en Nicolien Koning uit de 7-delige romancyclus ‘Het Bureau’ van J.J. Voskuil. Maar, om met Douwe Slofstra (administratief medewerker) te spreken: ‘je parle toutes les langues, exceptée la langue francaise, parceque c’est une langue très difficile’. En bovendien zijn de coronamaatregelen daar ‘minder intelligent’ dan hier, dus toch maar geen Frankrijk.

We denken nu aan Denemarken. Een rondrit, van hotel naar hotel, via binnendoor weggetjes. Ik maak routes op mijn laptop m.b.v. het programma Basecamp van Garmin en zoek leuke hotelletjes in de buurt van plaatsen of gebieden die we nader willen bekijken. Soms neem ik een voorproefje door even met Google Earth te kijken of het ons echt wel leuk lijkt. En natuurlijk om te checken of ik daar geen files zie…😉