Onze mechanische ventilatie begon steeds meer lawaai te maken en loeide alleen nog maar in de hoogste stand. Een paar jaar geleden had ik al eens een onderdeel vervangen. Maar omdat hij al ruim over de gemiddelde levensduur was besloten we nu om af te zien van reparatie en een nieuwe aan te schaffen. Voor onze CV hadden we een onderhoudsabonnement bij een bedrijf met wiens dienstverlening we goede ervaringen hadden. En dus leek het logisch ook bij hen een nieuwe MV te bestellen. Bijkomend voordeel was dat zij ons type huis kenden en naar verwachting precies zouden weten wat in onze situatie het beste was.

De monteur stond op het afgesproken tijdstip voor de deur, gewapend met een trolley met gereedschap. Samen liepen we de trap op naar de zolder om de situatie in ogenschouw te nemen.

De oude MV was boven het trapgat gemonteerd en de vorige bewoners van ons huis hadden er een nette kast omheen gebouwd.
‘Mmmm’, zuchtte de monteur. ‘Dat is een lastige plek’. Hij ging tegen het traphek aan staan en raakte de oude MV aan.
‘Dus dan moet ik over dat hekje hangen en in de muur boren?’ Lastig.
‘En die nieuwe MV is iets groter, dus die kan vast niet in die kast’.
Na meting bleek dat echter toch gewoon te kunnen.
‘Ja, hij past toch, maar dat is toch wel moeilijk werken’. Lastig.
‘Ja, ziet u, ik ben ook geen 55 meer. Een jongere collega zou zo in de muur boren. Maar ik ben al 56’.
‘En daar komt bij: ik ben eens van een trap gevallen. Hier, voel maar, ik heb mijn sleutelbeen gebroken. Daar heb ik nog wel eens nachtmerries van’.

Ik had oprecht met de man te doen. En begreep ook zijn angst voor hoogte. Maar wat moest ik nu?

‘Als u nu dat trapgat dicht maakt. Een paar dikke balken en dan planken er op. Dan kan ik er makkelijk bij’.
Verbouwereerd keek ik de man aan en knikte schaapachtig. Achteraf weet ik altijd wat ik had moeten zeggen, maar op het moment zelf sta ik met de spreekwoordelijke ‘bek vol tanden’.
‘Dus, als u dat nou even doet en een nieuwe afspraak maakt kom ik een andere dag weer terug’.
En weg was de monteur.

Binnen vijf minuten na zijn vertrek kwam er een mailtje binnen:
Werktijd: 15 minuten
Reistijd: 25 minuten
Aantal km’s: 3
En de tekst: ‘afzuiginstallatie hangt in een behuizing boven trapgat. Meneer gaat een vlonder maken en belt daarna voor nieuwe afspraak’.

Ik besloot het bedrijf te bellen.
Aan de telefoon legde ik uit dat ik eigenlijk had verwacht dat zij de situatie zouden kennen. Dat ze toch al jaren in dit huis komen (en waarschijnlijk ook in andere in de buurt). Dat de opdracht voor deze monteur niet zo’n gelukkige was, gezien zijn traumatische ervaring uit het verleden. Dat ze beter een jongere monteur zouden hebben kunnen sturen. Dat ik had verwacht dat ze op dit soort situaties berekend zouden zijn. Maar helaas kwam ik niet verder. Wel werd mij verzekerd dat een teamleider mij terug zou bellen. En in die verwachting hing ik op.

Na 1,5 dag wachten en niets gehoord te hebben besloot ik nogmaals te bellen. En weer deed ik mijn verhaal en weer kwam ik niet verder. Wel werd er weer toegezegd dat ik teruggebeld zou worden. En er werden excuses aangeboden.
Maar opnieuw bleef ik wachten zonder iets te horen.

Ik ga stoppen met deze heilloze weg. Dat moge duidelijk zijn. Ik dacht mijn probleem op te kunnen laten lossen door een professioneel bedrijf, maar dat blijkt lastig. Als ik voorzieningen moet treffen zodat een monteur het makkelijk heeft, dan kan ik het zelf ook. Al vind ik dat lastig met m’n 70 jaar en rugklachten.😉

Update, 3-10-2019: We zijn inmiddels een maandje verder. De laatste twee weken van dat maandje waren we op vakantie in Griekenland. Op de donderdag voor onze terugreis zaten we een ijsje te eten toen mijn gsm overging. Ik was te laat met opnemen maar zag wel het nummer dat me had gebeld. Dat belde ik direct terug en het bleek het nummer van het bedrijf uit bovenstaand verhaal. De telefoniste zei dat dit een algemeen nummer was en niet kon worden herleid naar een bepaald persoon. Ik besloot daarom na terugkeer verder uit te zoeken wie mij probeerde te benaderen.

Toen zag ik dat er ook een voicemailbericht was achtergelaten. En dat belde ik ook. Ik hoorde een mannenstem die zijn naam noemde en zei dat hij herhaaldelijk had geprobeerd om in contact te komen omdat hij graag nog even wilde praten over het bovenstaande. Ik wist nu wie ik maandag terug kon bellen en ook dat ik mijn voicemail en mail-instellingen moest controleren want ik had van dat bedrijf geen enkel ander voicemailbericht of mailbericht binnen gekregen.

In het weekend na thuiskomst wilde ik het voicemailbericht nogmaals beluisteren teneinde de naam van de beller te kunnen noteren. Maar helaas… het voicemailbericht was al gewist door Vodafone. Daarop heb ik hun helpdesk gebeld met de vraag of ze dat voicemailbericht nog even voor me terug kunnen halen. Dat gaan ze nu proberen, maar kan 2 tot 5 werkdagen duren. Wordt vervolgd dus.

Wat de MV betreft: voor de vakantie had ik de oude MV van de muur gehaald, hetgeen simpel te doen was. Deze week heb ik zelf een nieuwe gemonteerd. En ook dat was simpel te doen. We zijn er blij mee. En stil dat hij is!

Update 10-10-2019: Weer een weekje verder. Op 4-10-2019 ontving ik een mail van een teamleider van het bedrijf. Hij wilde graag contact om ‘het probleem naar tevredenheid op te lossen‘. Ik heb terug gemaild dat ik blij verrast was met deze contactpoging en dat ik hem de maandag daarna zou bellen. En dat deed ik natuurlijk. Ik kreeg echter geen contact maar direct een sms’je waarin stond dat hij ‘nu niet kon praten, maar later terug zou bellen‘. Daar wacht ik dus maar op 🙂

Update 18-10-2019: En al weer ruim een weekje verder. Ik wacht nog steeds. Gelukkig werkt de nieuwe MV nog steeds naar volle tevredenheid.

Update 31-12-2019: De laatste dag van het jaar. De teamleider heeft me nog steeds niet teruggebeld. Maar, wie weet? Misschien doet hij dat wel in het nieuwe jaar. Als onderdeel van z’n goede voornemens 🙂