Vele jaren sliepen mijn vrouw en ik in een waterbed. Dat beviel ons prima. Tot we op een nacht wakker werden en we niet óp het water maar ín het water bleken te liggen. Dat is een rare gewaarwording om half vier in de nacht. Gelukkig hadden we ook een redelijk ruim logeerbed, dus daar zijn we maar naar toe verhuisd.

’s Morgens direct gebeld naar een bedrijfje in de buurt dat waterbedden repareert. Een ZZP’er. Hij zou direct komen, maar kondigde ook aan dat hij even hulp nodig had om zijn gereedschap en materiaal vanuit zijn busje naar de 1e verdieping te brengen. Hij had namelijk COPD.

Bij aankomst bleek de goede man nauwelijks drie woorden achter elkaar te kunnen spreken zonder tussendoor geforceerd adem te moeten halen. En regelmatig moest hij zijn werkzaamheden onderbreken om even, gebogen, met de handen op de knieën gierend op adem te komen.

Ondanks deze handicap was het een vrolijke vent en hij vertelde tijdens het werk honderduit (met horten en stoten). Hij was o.a. marktkoopman geweest en daar kon hij mooie verhalen over vertellen. En al doende werden we een beetje vertrouwelijker met elkaar en durfde ik hem te vragen of hij had gerookt.

“Ach mijnheer, meer dan vijftig jaar”, antwoordde hij. “En dan gaat het hard hoor”.

Ik zei hem dat ik daar alles van wist, want dat ik zelf ook heel lang had gerookt. Ik ging er eigenlijk helemaal van uit dat hij nu wel gestopt zou zijn.
Maar hij vervolgde met: “En ik rook nog steeds, ik kan het niet laten. Ik ben verslaafd”.

Ik heb hem verteld dat stoppen met roken tóch kan, zelfs na zo veel jaren. Dat ik daar een voorbeeld van was. Het maakte geen indruk op hem. Hij had zich al volledig neergelegd bij zijn verslaving en de gevolgen die hij daarvan ondervond.

Na de werkzaamheden brachten we zijn gereedschap naar beneden en liet hij me zijn nieuwe bus zien. Hij was volgens mij beslist niet rijk (ik kende zijn huis, dat was nogal rafelig, evenals zijn kleding).  Maar terwijl ik dacht “die heeft niet zo lang meer te gaan” kocht hij dus een nieuwe bus. Hij vertelde me dat hij daar zes jaar mee moest rijden/werken om ‘m terug te verdienen.

Een rasoptimist.