Op het kazerneterrein van Seedorf bevonden zich drie militaire tehuizen. Een katholieke, een protestantse en een humanistische.

Het KMT was het gezelligst. Er werd niet gekeken op een glaasje bier meer of minder. En de aalmoezenier deed gezellig mee. Mocht het een beetje uit de hand lopen, dan was een biechtmogelijkheid dichtbij, zodat een plekje in de hemel verzekerd bleef.

Het PMT was me een beetje te zijig. De hand van de predikant een beetje te klam. De gesprekken te sturend richting hel en verdoemenis. Ik kwam er niet graag.

Het HMT was het rustigst. De dienstplichtigen kwamen toch voornamelijk uit een katholiek of protestants nest. ‘Humanisme? Huh, wat is dat?’
Hier kwam ik met regelmaat. De rust daar was namelijk uitermate geschikt om te studeren. Ik deed een schriftelijke cursus Programmeren en enige concentratie was daarbij vereist. Na een welbestede dag, zoals bijvoorbeeld:

Hoe we de koude oorlog wonnen

was het er goed studeren. Al moet ik er aan toevoegen dat ik, na de studie, hard hollend richting mijn maten in de onderdeelbar ging om goedkope, gesubsidieerde biertjes mee te helpen wegtikken.

Een ander voordeel van het HMT was dat je er rustig kon telefoneren. Met een vaste lijn, mobiel bestond nog niet.

Op een avond, ergens begin november 1969, belde ik mijn lief. Haar stem klonk wat bedrukt.
“Ik denk dat ik zwanger ben”, zei ze. “Ik weet niet wat ik doen moet”.

En al is het weinig romantisch om een telefonisch aanzoek te doen vanaf 500 km afstand, toch deed ik dat. Gelukkig accepteerde ze mijn aanzoek en trouwden we zo’n zes weken later.

Op 18 juni 1970 had ik verlof en sjeesde ik naar de Vroedvrouwenkliniek in de Camperstraat in Amsterdam. Daar werd onze oudste zoon geboren.

En ineens, als je even niet hebt opgelet, is het 50 jaar verder. Hoe dat zo snel heeft kunnen gebeuren weet ik even niet, maar van harte gefeliciteerd Serge. Proost. Dat je maar een grote jongen mag worden ❤