“هل يمكن لوالدي محمد أن يجلبواابنهم من جنة أطفالنا Småland؟”

klonk er uit de speakers van het restaurant van Ikea.

Ik dacht in eerste instantie aan een oproep tot gebed, want ik kijk nergens meer van op. Maar al snel volgde in het Nederlands: “Kunnen de ouders van Mohammed hun zoon komen halen uit ons kinderparadijs Småland?”

Ik zag achterin het restaurant een man opstaan, direct gevolgd door een vrouw. De man droeg een lange zwarte djellaba. Maar hij was goed geïntegreerd, want hij droeg ‘m met “hoog water in de polder”, waardoor zijn blauwe Nikes goed zichtbaar waren. Op zijn hoofd droeg hij een wit gehaakt mutsje dat mooi afstak bij zijn zwarte gezichtsbeharing al moet gezegd dat zijn baard er uitzag als de gemiddelde schaamstreek in de tachtiger jaren van de vorige eeuw.

Voor zich uit duwde hij een boodschappenkar die goed gevuld was. Naast twee Persisk Nain kleedjes zag ik allerlei onderdelen voor een Billykast en diverse woon- en keuken accessoires. Ik verdacht hem er van lid te zijn van de Ikea Family.

De vrouw duwde een kinderwagen voor zich uit, waarin ik de “Silver Cross Surf 2-in-1 Aston Martin Edition” meende te herkennen. Maar helemaal zeker weet ik dat niet.

Ze droeg een zwarte nikab. Helaas was zij minder goed geïntegreerd, want ik kon haar schoenen niet zien. Wel zag ik door de spleet van haar gezichtsbedekking dat ze lichtblauwe ogenschaduw had opgedaan en nepwimpers droeg die zo lang waren dat ze bijna door die kijkspleet naar buiten staken.

Om mij heen viel het stil. De grijze duiven, die misschien al vanaf 09.00 uur aan hun 1,50 euro ontbijtje zaten, keken met open mond naar het langslopende span.

Hoewel er wettelijk geen boerkaverbod geldt binnen Ikea was het toch een bevreemdende ervaring. En terwijl ik weer een balletje Allemansrätten in mijn mond stopte vroeg ik me af hoe deze mevrouw in hemelsnaam zelf iets gegeten of gedronken kon hebben.