Mijn telefoon gaat over. Het is 8 uur in de ochtend en ik lig nog in bed. Een Grieks nummer. Ik meld me keurig met mijn naam.

“Mister Kerrit?” vraagt een vrouwenstem. Er klinkt paniek in haar stem.

“Yes, speaking”, antwoord ik.

“You must not bring the car back now. DON’T COME TO THE VILLAGE, EVERYTHING IS FLOODED. Leave the key under the driverseat and leave the doors open. We will get the car later. Don’t drive, don’t come to the village. EVERYTHING IS FLOODED”.

De afgelopen nacht had ik lekker geslapen. Één keer wakker geweest, even geconstateerd dat het idd noodweer was en me lekker weer omgedraaid.
“Morgen schijnt vast het zonnetje weer”, dacht ik nog. Maar niet dus. “Flooded” .

Ons appartement bevindt zich op de grens van Agia Efimia. Ietsje verhoogd, tegen een berg.
Wij zitten dus veilig, maar ik stik van nieuwsgierigheid. Ik ga kijken in het dorp. Mochten jullie niets meer van me vernemen: Caty zit er nog. Appartement nummer 3.

“Neem je even een lekker vers broodje mee”, zou dan het laatste zijn wat ik van haar hoorde 🙂