Onslow was een Zuid-Afrikaan. Hij was groot en stevig gebouwd, had een grijze baard en lang grijs haar. Een indrukwekkende verschijning maar  een zachtmoedig man.

In Zuid-Afrika was hij schadetaxateur voor een verzekeringsmaatschappij geweest, was getrouwd en had twee kinderen. Hij had z’n zaakjes goed voor elkaar, tot het noodlot toesloeg. Hij raakte zijn baan en zijn vrouw kwijt. Dat had hem enige tijd uit evenwicht gebracht. Maar gaf ook ruimte om meer tijd aan zijn tweede grote liefde te besteden, namelijk zingen en zichzelf daarbij begeleiden met gitaar. Dat ging hij doen in verschillende cafés. Mensen gaven hem geld en drankjes voor zijn optredens. Dat ging zo goed dat hij er van kon leven.

Op zeker moment kreeg hij een fan. Een Nederlandse dame uit Amstelveen. Ook groot en stevig. De vonk sloeg knetterend over. Totdat haar vakantie er op zat en zij terug moest naar haar flat en haar zzp-werk als vertaalster Engels.
Vanaf dat moment gingen zijn liedjes alleen nog maar over onbereikbare liefde.

Terug naar die gemoedstoestand wilde hij niet en dus schoof hij zijn gitaar in z’n foedraal en stapte op het vliegtuig naar zijn lief in Amstelveen. Liesbeth ontving hem met open armen en verdeelde vanaf dat moment haar tijd tussen hartstochtelijke momenten met Onslow en saaie momenten met vertaalwerk.

Tijdens die saaie momenten vond Onslow dat hij ook voor inkomsten moest zorgen. Maar in het overgereguleerde Nederland is zonder vergunning optreden met gitaar niet toegestaan. Daarom solliciteerde hij bij Ikea. Hij werd aangenomen en tewerk gesteld bij de afdeling ‘retouren’. Maar die aardige gemoedelijke Zuid-Afrikaan was niet in de wieg gelegd voor buffelen en afsnauwen. Zijn carrière bij Ikea was derhalve van korte duur.

De vertaalopdrachten voor Liesbeth vertoonden op dat moment ook een dipje en de hartstochtelijke momenten samen namen navenant toe, maar dat bracht helaas geen geld in het laadje. Nu hadden beiden nóg een gezamenlijke liefde, en dat was Schotland. Daarom meenden ze de oplossing in die richting te zullen vinden.

‘We verkopen de flat in Amstelveen en huren een huisje bij een Loch, ver weg van iedereen. Vertalen kan overal, en Schotland heeft pubs waar Onslow zou kunnen optreden‘. Zo redeneerden ze. Bovendien had Onslow een nieuwe kwaliteit bij zichzelf ontdekt, namelijk masseren. Liesbeth was erg tevreden over deze kwaliteit, dus waarom anderen niet? Naast optredens in pubs kon hij massages aanbieden om aan geld te komen. Dat, plus vertaalopdrachten, plus een buffertje door de verkoop van de flat, ze zagen het helemaal zitten.
En dus vloog Liesbeth naar Schotland op zoek naar een huurhuisje en nam Onslow een tijdelijk baantje via een uitzendbureau. Hetzelfde baantje als waarvoor ik was aangenomen.

Zo kwam het dat ik hem leerde kennen. In het verhaaltje met de titel ‘Gassies‘

(zie https://gerrit.home.blog/2019/01/12/gassies/)

heb ik het over aardige collega’s. Onslow was daar één van. Samen met hem door Amsterdam lopen was een feestje. Helaas kwam daar een eind aan door zijn vertrek naar Schotland. Maar de herinneringen blijven.