Aan het uitzoeken van een vakantiebestemming besteed ik erg veel tijd. Ik lees alle relevante sites. En struin het hele internet af op berichten over de mogelijke bestemmingen en accommodaties. Als de keuze zich eenmaal heeft toegespitst tot een stuk of drie, vier mogelijkheden gooi ik Google Earth in de strijd en bekijk de plekken daar met behulp van ‘Street view’. Zo min mogelijk laat ik aan het toeval over.

Onze keuze was dit jaar gevallen op een kleinschalige accommodatie, dichtbij zee, dichtbij een dorpje. Slechts drie appartementjes werden er verhuurd. Dat vinden wij een pré, want hoe kleiner de accommodatie hoe groter de kans op rust. Kunnen we, als we niet op pad zijn, lekker rustig lezen.

Ik had de drie accommodaties goed bestudeerd. Appartement 1 was het grootst, maar was niet meer beschikbaar. Appartement 2 was vergelijkbaar alleen was het balkon wat kleiner. Beide hadden frontaal zeezicht en dat vonden we een must. Appartement 3 zat aan de zijkant van het gebouw, had geen frontaal zeezicht en door de ligging weinig privacy. Voor geen geld wilden we nummer 3. Maar wel 2. En die boekten we.

Na een doorwaakte nacht door de idiote vertrektijd van onze charter, werden we op het vliegveld in Griekenland ontvangen door de hostess van de reisorganisatie. En, samen met andere vakantiegangers (ook voor andere accommodaties), stapten we in de bus die ons naar ons appartement zou brengen. In die bus ontvingen we allemaal een welkomstenveloppe met informatie over zaken die voor ons van belang zouden kunnen zijn.

Toen de bus eenmaal was vertrokken ging ik de inhoud van die enveloppe eens bekijken. De adressering aan de buitenkant vermeldde onze namen en de naam van ons appartementencomplexje. Tevens stond het appartement nummer er bij vermeld: 3.

Onmiddellijk ging ik op zoek naar de bevestiging van ons vakantieadres. En ja hoor, nummer 2. Mijn hartslag steeg, mijn bloeddruk steeg en ik zag totaal niets meer van de omgeving.

G*dver-de-g*dver, #@!$%^!&* dat kl*te appartement, #@!$%!^&* g*dver-de-g*dver, daar gaat onze vakantie, #@!$%^!&*, etc.

De hostess zat ondertussen via de microfoon vrolijk te vertellen over al het moois dat we zouden kunnen gaan zien op het eiland. Maar ik hoorde het amper. Ik wilde naar haar toe en die microfoon als slagwapen gebruiken om haar de hersens in te slaan. Nummer 3!!
Bijna hyperventilerend bedacht ik me echter dat dat toch misschien niet de oplossing zou bieden.
Dus deed ik niets.

Bij aankomst bij ons appartementje stapten we uit. Met de enveloppe in de hand ging ik naar de hostess.

“Ik heb een vraagje”, zei ik met geknepen stemmetje en ongetwijfeld een rare grimas op mijn gezicht. “Wij hebben nummer 2 besproken maar op de enveloppe staat 3”.

“Hahaha, oh ja, hahaha, de eigenaar hanteert een andere, eigen nummering, maar u heeft 2 hoor”, was haar antwoord.

Het heeft even geduurd voordat ik hier ook om kon lachen 🙂