Het is vol in de bus, ik moet staan. Bij de bushalte die we naderen staan 8 (ACHT!!1!!) controleurs. Een stuk of vier passagiers duiken met hun OV-chipkaart naar de incheckpaal en checken alsnog in.

De controleurs stappen in en doen hun werk. In afwachting van het resultaat blijft de bus bij de halte staan. Een paar passagiers hadden niet goed opgelet en worden betrapt. Zij moeten ook alsnog inchecken.

Eén dame blijft volhouden dat ze heeft ingecheckt maar dat het apparaat het niet goed deed. Haar controleur is een pikzwarte jonge man. Zijn ogen glimmen van plezier. Hij heeft er zin in!

”Dus u heeft wél ingecheckt?”

”Jazeker. Maar dat apparaat is kapot. Ik kan er niets aan doen.”

Hij houdt haar kaart boven zijn ‘reader’ en zegt: ”Weet u waarom hij het niet doet? Er staat geen saldo op uw kaart!”

De mevrouw begint door te krijgen dat haar tactiek niet gaat werken en besluit om de schuld dan maar op zich te nemen, zonder schuld te bekennen: ”Oh, maar ik weet niet hoe dat moet.”

Inmiddels staat de rest van de controleurs weer buiten. Hun taak zit er op. Per controleur schat ik dat ze ieder vier á vijf passagiers hebben gecontroleerd. Tiet veur un pafke.

”Mevrouw, ik ga u precies uitleggen hoe dat werkt met dat saldo opladen. Komt u maar even mee naar buiten.” Zijn ogen glimmen nog steeds van de pret.

De mevrouw kijkt met lichte paniek in haar ogen in het rond. De hele bus staart haar aan. En ze realiseert zich dat ze dit niet gaat winnen. Gedwee gaat ze mee naar buiten.

De chauffeur sluit de deuren en trekt op.

Reizen met het OV is zó leuk.