De dijk oefende een magische aantrekkingskracht op ons uit. Hij was namelijk hoog en hij was steil. ’s Winters, als er sneeuw lag, was hij vergelijkbaar met de schans van Garmisch-Partenkirchen. Maar, in tegenstelling tot Garmisch, kleefde er een nadeel aan deze schans. Hij eindigde onderaan namelijk niet met een plateau om voor de sprong af te zetten, maar hij eindigde in een prutsloot. Op tijd remmen met je sleetje was dus essentieel. Meestal lukte dat.

In de zomer bood de dijk ander vertier. Er groeide namelijk gras en niet zo’n beetje ook. Als het hoog genoeg was rolden we er door en pletten het zo. Op die manier maakten we een gangenstelsel. Een soort doolhof, waarin we ons voor elkaar verstopten en ons ongezien kruipend konden verplaatsen.

Terwijl we volledig opgingen in ons spannende spel hoorden we vanaf de andere kant van de prutsloot iemand schelden en tieren.

Het was een man in een blauwe overal, gele klompen, een pet op zijn verweerde kop en een zeis in zijn hand waar hij al vloekend mee stond te zwaaien. Magere Hein, die van plan leek om, alvorens de dijk handmatig te gaan maaien, ons de kop van de romp te scheiden.

Aan het eind van de prutsloot bevond zich een dam en daarna stond er een penhuisje. Zowel de boer als mijn vriendjes en ik begonnen onmiddellijk die kant op te rennen. Het leek op dat moment de enige en snelste manier om aan Magere Hein te ontkomen. Maar eenmaal over de dam was hij uit ons zicht. Het penhuisje stond tussen ons in. In blinde paniek kozen we er voor om rechts om het huisje heen te rennen. En tot ons grote geluk bleek de boer er ook voor gekozen te hebben om rechts om het huisje heen te gaan. We kwamen elkaar dus niet tegen en wij renden zo hard als we konden naar huis. Daar sloten we ons op in de schuur, achter het kolenhok. Met bonzend hart bleven we daar nog urenlang zitten.

Die avond at ik zonder morren mijn bordje leeg en ging zonder protest op tijd naar bed. Diep weggedoken onder de dekens wilde de slaap niet meteen komen.