Na de landing op Heathrow liepen we de aankomsthal in. Daar stond een mijnheer in vlekkeloos donker kostuum met een chauffeurspet op. In zijn hand had hij een bordje waarop de naam van ons bedrijf stond.

“Good day Sir, my name is Gerrit en these are my colleagues. We work for the company with the name that’s on your sign”.

“Welcome to England Sir. I have orders to bring you to your hotel, on behalf of my company”, antwoordde hij.

We waren blij verrast dat we niet zelf hoefden uit te vogelen hoe we in ons hotel moesten komen, en liepen opgewekt met onze koffers achter de man aan.

Buiten bleek ons vervoermiddel een Bentley te zijn. Deze luxe verraste ons nog meer.

We stapten in en stelden vast dat het makkelijk wennen was aan het zitcomfort en de luxe van een dergelijke auto. Geluid van buiten was niet waarneembaar, en als er oneffenheden in de weg zaten dan waren deze niet te voelen.

Het was de bedoeling dat we 10 dagen in Londen zouden verblijven en bij de leverancier van een nieuwe machine voor ons grafische bedrijf een cursus zouden volgen. Onderweg in die Bentley bedacht ik dat het ons veel tijd zou schelen als we iedere dag van en naar ons hotel gebracht zouden worden. Na een dag cursus zou dan meer tijd voor ons overblijven om Londen te bekijken. Bij aankomst bij ons hotel en na overleg met mijn collega’s zei ik daarom:

“Is it possible that you pick us up tomorrow morning to bring us to your company?”

“But of course Sir”, zei de chauffeur.

“And is it also possible that you bring us back to the hotel in the afternoon?”, probeerde ik het onderste uit de kan te halen.

“But of course Sir”, zei de chauffeur weer.

Maar ‘rupsje nooit genoeg’ wilde nog meer:

“And can you do that 10 days on a row?”

“But of course Sir, your wish is my command. See you tomorrow”.

Tien dagen lang volgden we cursus, bezochten bezienswaardigheden, dronken platgeslagen ‘ale’ in glazen die tot het randje gevuld waren en hadden het prima naar onze zin. De Bentley werd daarbij onze trouwe metgezel.

Op de laatste dag reden we in de Bentley weer naar Heathrow. Daar aangekomen zei de chauffeur: “That’ll be 800 pounds Sir” tegen mij.

Het bleek dat alleen de eerste en laatste dag voor rekening van het Engelse bedrijf was. “I thought you knew Sir”. De rest was ‘rekening man’. Met veel moeite sprokkelden we 800 pond bij elkaar en betaalden de chauffeur. De stemming tijdens de vlucht terug was enigszins bedrukt.