De vrouw was gekleed in een chador. Geheel in het zwart, van kop tot teen. Alleen haar gezicht was zichtbaar. Maar ook, onbedoeld, zo af en toe haar schoenen. Het waren zwarte sneakers maar met een opvallend witte rand van de zool. Ze piepten soms onder haar zwarte jurk uit hetgeen door die witte rand een komisch gezicht was. Verder droeg ze iets op haar buik. En omdat die buik nogal dik was stak dat ‘iets’ vrij ver naar voren.

Ze liep met een chagrijnig gezicht tussen de kledingrekken van de kringloopwinkel. Af en toe haalde ze een kleerhanger uit het rek, bekeek het kledingstuk, keurde het af en gooide het achteloos terug boven op het rek. Soms bleek een kledingstuk uit een broek en een jasje te bestaan. Dan trok ze de broek van het hangertje, bekeek het geheel, keurde het weer af en gooide het terug. Soms lukte dat teruggooien niet helemaal en belandde er kleding op de grond. Aldus een spoor van losliggende kledingstukken achterlatend en daarmee een hoop werk voor de vrijwilligsters van de kringloopwinkel.

Ze was een opvallende verschijning en dat was ook te merken aan het overige winkelende publiek. Mensen keken, mensen smoesden, mensen wezen. Vooral dat ‘iets’ op haar zwarte dikke buik trok de aandacht. Er stak een snoertje uit. Was het een buideltasje? Was het een soort van kastje? Of was het misschien een bomgordel? Sommige klanten waren ineens uitgewinkeld en gingen in lichte draf richting de uitgang.

Plotseling klonk de luide stem van een muezzin die met de azaan opriep tot gebed. ‘Allahu Akbar’ klonk het hard. Iedereen die de uitgang nog niet had bereikt, stond stil en iedereen keek naar de dreigende gestalte van de vrouw in het zwart. Ze ging met beide handen naar het ‘iets’ op haar buik en rommelde daar aan. ‘Nee!!!’, schreeuwde iemand in paniek.

De vrouw leek niets te merken van de spanning en onrust om haar heen. Ze was uitgerommeld, bracht haar linkerhand naar haar linkeroor en begon keihard in het Arabisch in haar telefoon te schreeuwen.