“Das machen wir nicht in Deutschland und ich glaube das sie das auch nicht so machen in Holland“, zei de man. Wij (Rob, Nora en mijn lief Megan) waren zo juist een lange file wachtende auto’s voorbij gereden op onze motoren en als eerste aan boord van de veerboot over de rivier de Elbe gegaan. Het was bloedheet en onder onze motorkleding waren we drijfnat van het zweet.

“Doch, das machen wir immer. In Deutschland und in Holland. Weil Motoren stehen können wo kein Auto passt“. De man was het er niet mee eens: „Deutscher machen so etwas nicht“. Toen we van boord gingen stond ook daar een lange file op de pont te wachten. Met veel lawaai reed een groep Duitse motorrijders de file voorbij en ging als eerste aan boord. We keken naar onze Duitse vriend. Ook hij had het gezien, maar zei niets meer. Wij deden er verder ook maar het zwijgen toe en vervolgden onze rit.

In het stadje Plön zaten we op een terras aan de Plönersee. Het zonnetje scheen uitbundig. De glazen koude witte wijn weerkaatsten de zonnestralen op een verrukkelijke manier. Het terras was nieuw en gemaakt van hardhouten planken. Het gesprek ging over de kinderen/kleinkinderen. En spontaan wilden Rob en Nora gaan telefoneren. Rob pakte zijn gsm, maar deed dat een beetje onhandig. Het viel daardoor van tafel. Zowel hij als ik doken onder de tafel om het op te rapen. Maar… nergens te vinden. Wel zagen we dat de houten planken niet aansloten op het gebouw en dat daar dus een kier zat. Aan een serveerster vroegen we wat er zich onder het terras bevond. “Wasser natürlich”. Bleek het terras zich niet áán het meer, maar bóven het meer te bevinden. Weg gsm. Ik heb het nummer nog gebeld, maar kreeg “dit nummer is tijdelijk niet bereikbaar”. Nou, maak daar maar “dit nummer is nooit meer bereikbaar” van.