“Voor één van onze opdrachtgevers zijn wij op zoek naar senioren (50+) die van wandelen houden. Het betreft werkzaamheden in Amsterdam. Naast een uitstekend uurloon wordt een onkostenvergoeding betaald.”

Dit las ik enige jaren geleden bij toeval op een website van een uitzendbureau.

Wandelen doe ik graag. En Amsterdam vind ik een leuke stad. Wandelen in een leuke stad en daarvoor betaald krijgen… Bijna te mooi om waar te zijn. Dus heb ik gebeld en een afspraak gemaakt.

Het gemeentevervoerbedrijf van Amsterdam bleek niet meer precies te weten wat er aan bovenleidingtechniek voor de trams was geïnstalleerd. Het was de bedoeling dat deze techniek opnieuw in kaart werd gebracht en dat alle bovenleidingmasten een codesticker opgeplakt zouden krijgen. Deze code zou dan in een computersysteem worden ingevoerd, tezamen met de technische informatie over die bovenleiding. De opdracht voor de werkzaamheden was door het GVB vergeven aan een bedrijfje dat op zijn beurt het uitzendbureau had ingeschakeld.

Amsterdam kent meer dan 200 km aan tramlijnen, dus was ik direct enthousiast. We regelden de formele zaken en spraken af dat ik de maandag daarop om 05.30 uur (oef) bij het Centraal Station van Amsterdam zou zijn om met deze fantastische job te beginnen.

Het weer was iedere dag prachtig. De collega’s waar ik mee liep waren stuk voor stuk erg aardig. En de onkostenvergoeding werd lekker besteed op terrasjes onderweg. Tijdens het werk ontmoetten we de meest kleurrijke mensen. Het leek gewoon wel een beetje op vakantie…

Op zeker moment eindigde een werkdag in de buurt van de Albert Cuypmarkt. Maar de volgende dag daar weer aangekomen merkte ik dat er stickers van masten waren verdwenen. Dit heb  ik toen telefonisch aan onze contactpersoon doorgegeven.

“Ach, je bent in Amsterdam hè. Dan heb je altijd wel gassies die het leuk vinden om je een beetje te stangen. Waarschijnlijk zitten ze nu naar je te kijken hoe je reageert. Maak nieuwe stickers en plak ze wat hoger.”

Zo gezegd, zo gedaan.

Maar de volgende dag ging het precies zo. Dus weer gebeld en ik kreeg hetzelfde te horen, zij het wat minder lacherig.

De dag daarna ging ik lopend naar het startpunt voor die dag. Goed om mij heen kijkend, langzaam lopend. Ik moest en zou die pestkoppen hebben natuurlijk. Maar nergens een verdachte te bekennen. En bij het startpunt aangekomen bleken toch weer de stickers verdwenen te zijn. Mijn collega en ik besloten direct tot werkoverleg in de dichtstbijzijnde ochtendkroeg.

“Ik kan onze contactpersoon nu wel weer bellen, maar kennelijk weet hij er niet echt raad op”, zei ik.

En al pratende kwamen we toen op het lumineuze idee eens te bellen met het GVB zelf. Daar kreeg ik uiteindelijk de man te pakken die de opdracht had verstrekt aan onze contactpersoon. En hij zei:

“Ja, sorry, ik wilde net bellen. Maar ik ben vergeten om intern aan onze afdeling Onderhoud door te geven dat jullie stickers plakken. En nu hoor ik zojuist dat onze mensen overal in de stad weer de stickers van de masten halen. Dus ik zou maar helemaal  opnieuw beginnen.”

Hier heb ik toch zo ongelofelijk van genoten. Heerlijk. Mocht ik nog een keer, betaald, door de stad.

Als je in Amsterdam bent, kijk dan maar eens naar de masten waar bovenleidingen aan vast zitten (dus niet de verlichtingsmasten). De stickers zijn blauw met witte cijfers en letters. En geef even aan me door als ze weer weg zijn. Ik wil dat van de zomer nog wel een keer 🙂