We lagen nog in bed. Wekenlang had ik veel te lange dagen gemaakt en mijn gezin verwaarloosd. Maar deze dag had ik vrij genomen. “Leuke dingen” zouden we gaan doen. En als eerste leuks hadden we al strak omlijnde plannen… Alleen, toen begon de wekkerradio te spelen:

“Radionieuwsdienst ANP met het nieuws van half acht.
Op een industrieterrein te W. heeft afgelopen nacht een brand gewoed in een kantorencomplex. Over de oorzaak is nog niets bekend.”

Met een sprong stond ik naast ons bed.
“Wat is er?” vroeg mijn vrouw.
“Dat zijn wij. Ik weet het zeker. Dat zijn wij.” antwoordde ik, hinkend op één been om mijn broek aan te trekken.
“Er zijn daar meer kantoren hoor. Hoe kun je dat nu weten?”
“Ik voel het, ik weet het zeker.”
“Onzin. Bel dan eerst even op. Dat stomme werk van jou ook altijd.”
Maar ik zat al in de auto. Ik wist het zeker. Op dat industrieterrein in die plaats huurden we kantoorruimte. Ik kon het onheil voelen.

Aangekomen bij ons kantoor bleek mijn gelijk. Brandweer, politie, ramptoeristen, rood-wit gestreept afzetlint. De hele mikmak.
Ik zag een paar van onze mensen en voegde me bij hen.
Een man sprak ons aan en vroeg of we verzekerd waren. Gelukkig was dat het geval (bedrijven die niet verzekerd waren zochten het zelf maar uit) en hij nam ons mee naar een noodopvangruimte. Daar kregen we broodjes en koffie. Niet echt het eerste waar ik me druk om maakte. Maar het was wel een teken dat de rampenbranche buitengewoon goed georganiseerd was.

Na een poosje was de brand volledig meester. Het pand stond er gewoon nog, maar hier en daar was de gevel zwart. En er was water, heel veel water. De verzekering had inmiddels vrachtwagens met hout geregeld en begon direct met alle ramen dicht te spijkeren.
“Waar is dat nou voor nodig?” vroeg ik de verzekeringsman.
“Ach mijnheer, u moest eens weten. Als we dat niet doen wordt onmiddellijk alles gejat.”

Ik mocht onder begeleiding het pand in om onze kamers te inspecteren. Een onbeschrijfelijke stank, alles verschrikkelijk vies en druipend van het water.
Bij ons viel het redelijk mee. De schade was voornamelijk waterschade. De verzekering zou alles meenemen, schoonmaken, droogmaken en daarna zouden we gezamenlijk bekijken wat vervangen moest worden.

Ineens bedacht ik dat ik Rinus de hele ochtend nog niet had gezien. Rinus had een eigen bedrijfje en beheerde het gebouw. Hij regelde de verhuur aan ons, kleine bedrijfjes, en bood met een paar medewerksters secretariële ondersteuning. Ik maakte dagelijks een praatje met hem. Ik ging naar hem op zoek en zodoende kwam ik er achter dat Rinus financiële zorgen had gehad. En wel zodanig dat hij daar helemaal radeloos van was. In die gemoedstoestand had hij een oplossing bedacht. En die oplossing bestond er uit dat hij het pand in de brand zou steken. Alles weg, inclusief zijn administratie. En dan het geld van de verzekering opstrijken. Hoe wanhopig kun je zijn?

Rinus had ’s avonds tegen zijn vrouw gezegd dat hij nog wat moest werken. En omdat hij verwachtte erg laat thuis te komen zou hij daarna in de logeerkamer gaan slapen om haar niet te wekken. Gewapend met jerrycans benzine is hij het pand binnengegaan en heeft in alle gangen benzine gegoten. Bij de buitendeur wilde hij die benzine aansteken. Maar de lucht was vol van benzinedamp. En die ontbrandde direct. Rinus werd de deur uitgeblazen, de straat op. Hij stond zelf in brand, maar heeft toch woonhuizen kunnen bereiken. De mensen die daar woonden hebben hem onder de douche gezet. Het mocht niet baten want later die nacht is Rinus toch aan zijn brandwonden overleden.

Rinus was in één klap van zijn problemen af. Maar zijn vrouw en kinderen waren hun man/vader kwijt en kregen vermoedelijk zijn financiële problemen er bij (hij had een vof en dus was er sprake van privé aansprakelijkheid). En wij, als huurders, kregen te maken met hoge kosten en omzetderving. En al heb ik hem inmiddels wel vergeven, toen was ik woest op hem.