Ik verplaats soms auto’s in opdracht van leasemaatschappijen.

De werkdag begon bij een particulier adres.

‘’Dus u komt hem halen?’’, vroeg de man.

Ik had net aangebeld en hij stond in de deuropening.

‘’Klopt. Een Volvo V90 T4 Geartronic als ik me niet vergis?”

‘’Ja. Je gezondheid weg, je werk weg, en nu ook je auto weg. Wilt u koffie?’’

Ik twijfelde of ik dit aanbod wel zou aannemen. De dag was nog maar net begonnen en de man klonk niet bepaald als een goed begin. Maar zijn gezichtsuitdrukking was zo droevig dat ik toch instemde.

‘’Weet u, ik ben twee keer aan mijn rug geopereerd. De eerste keer om een beknelling van een zenuw te fixen. Maar dat is mislukt. En toen zijn bij een tweede operatie een paar wervels vast gezet. Helpt ook niets. Ik verrek nog van de pijn en ben beperkt in mijn bewegingen. Ik kan nu zelfs niet meer werken. Twee jaar voor mijn pensionering! Nu ben ik dus mijn werk kwijt en daarmee ook mijn leasebak. En die leuke sociale contacten van het werk, die verwateren ook heel snel. Ach, dat meissie van HRM is wel een keertje langs geweest hoor. En mijn directeur ook een keertje. Leuk natuurlijk, maar daarna werd het weer stil. En nu zit ik maar achter mijn computer een beetje aan genealogie te doen. Nog een koffie?’’

De man had mijn sympathie. Sterker nog: ik kon 100% met hem meevoelen. En een luisterend oor wil ook nog wel eens een beetje helpen. Maar er lag een lange rij-dag voor me, door Noord-Holland, Zuid-Holland en Utrecht. Met verschillende auto’s. Dus dat tweede bakkie heb ik maar afgeslagen.

Toen ik in die Volvo V90 reed voelde ik nog meer met de man mee dan ik al deed. Want na aflevering mis ik die V90 nu ook heel heel erg 🙂