Blauw was hij. Blauw en klein. Met open dak. Hij had een niet-gesynchroniseerde versnellingsbak, waardoor je bij het terugschakelen moest ‘dubbel klutsen’, ofwel tussengas geven. Dat was even wennen, maar het leerde snel. Deed je het namelijk niet, of niet goed, dan werd dat meteen afgestraft met het alarmerende geluid van over elkaar ratelende tandwielen.

Ik kocht hem tweedehands bij een garagebedrijf in hartje Jordaan voor 2100 gulden en beschouw hem als m’n eerste echte auto. Dat is niet helemaal waar, want eerder had ik al een Fiat 500 gekocht van iemand voor 125 gulden. Maar die ging maar een paar dagen mee, dus dat telt niet.

Ik was gek op die kleine karretjes. Aan de Amsterdamse grachten had ik maar een halve parkeerplaats nodig. Bijvoorbeeld op die plekken waar een boom stond. Door hem strak tegen de boom te zetten kwam zijn blauwe kontje net niet op de rijbaan, zodat ik altijd verzekerd was van een vrije gratis plek.

Het was een betrouwbaar autootje en daarom besloten we er mee op vakantie te gaan. Naar Joegoslavië.

De eerste dag kwamen we tot Würzburg. Daar overnachtten we op een camping. Het regende. Natuurlijk regende het, want later leerden we dat het bij ons altijd regende als we kampeerden.

De volgende dag kwamen we tot ergens in Oostenrijk. We arriveerden laat, in het donker, in een klein dorpje. In de enige horecatent die het dorp rijk was, was een feest gaande. Maar we hoopten toch daar iets te kunnen eten.

Bij binnenkomst keken we geschrokken rond. De hoempahoempa muziek stond knetterhard. Alle mannen hadden kortgeknipt, hoog opgeschoren haar. Ze stonden allemaal op de dansvloer met een wulpse dame in de armen. Deze dames kronkelden in alle mogelijke bochten zodat de mannen maar overal goed bij konden. Er hing een vreemde sfeer. Alsof de ‘Lebensborn Verein’ nog steeds bestond. De mannen waren me ook nog eens te enthousiast met het stampen van hun hakken op de dansvloer. Achteraf vraag ik me af of we misschien toevallig in Braunau am Inn terecht waren gekomen.

Men keek ons vijandig aan en we voelden ons niet bepaald welkom. Maar ja, we hadden honger en dorst, dus gingen we toch in de meest luwe hoek van het etablissement aan een tafeltje zitten. Obers renden af en aan met grote pullen bier, maar negeerden ons volledig. Dus stond ik op en klampte er één aan.

“Können wir bitte etwas bestellen?”, vroeg ik vriendelijk.
“Nein”, blafte de man.
“Aber warum nicht?” reageerde ik verbaasd.
“Zu lange Haare!”, was zijn antwoord en daarmee beschouwde hij de conversatie als beëindigd en beende weg.

Hij had wel een beetje gelijk. Mijn haar was niet ‘Herman-Brusselmans-lang’, maar wel veel langer dan van welke man ook in deze kroeg. De boodschap was in ieder geval overduidelijk: voor ons was schraalhans hier keukenmeester.

Onvermoeibaar hield ons lieve blauwe autootje stand. Hij kreeg namelijk wel te eten: heerlijke goedkope benzine. Als verste punt bracht hij ons naar Sarajevo. Een prachtige stad waar we eerst nogal onze weg moesten zoeken. Al schakelend en dubbel klutsend belandde we daarom in een wijk waar normaal geen enkele buitenlander komt. De wegen waren verrekte steil. Zo erg dat ons karretje het in z’n eerste versnelling niet meer trok. Maar niet getreurd. Door hem om te draaien en in zijn achteruit naar boven te rijden had hij net wat meer kracht en lukte het wel. Helemaal boven werden we verwelkomd door een roedel kindertjes. Ze stonden allemaal het hun handje omhoog te bedelen. Niet om geld, niet om snoep, maar om sigaretten.

Een deel van het vervolg van de reis beschrijf ik in Podgora | Gerrits zkv (home.blog) en was in het jaar van handelen één van de belangrijkste gebeurtenissen natuurlijk. Al waren er nog een paar vermeldenswaard:

Procol Harum, Ray Charles, The Kinks, The Beatles en The Rolling Stones gooiden hoge ogen in de hitlijsten.

Het eerste bloot verscheen op de Nederlandse televisie in de persoon van Phil Bloom in het VPRO-programma Hoepla.

Bij Dorus op schoot zong een 3-jarige meisje de mooiste versie van het aloude lied Poessie mauw.

Maar niets, helemaal niets, overtrof de prestaties van onze mooie blauwe 12-79-AT.