De rit die ik had aangenomen betrof het ophalen van cornea in Beverwijk en deze afleveren bij dokter Bernhard in het Radboud umc in Nijmegen. Een leuke rit naar een leuke stad, dacht C, dus ging zij mee als mijn ‘soigneur’.

Halverwege borrelde ineens de vraag op wanneer ook al weer de 4-daagse was. Direct gevolgd door het antwoord: “Shit, dat is waar ook, de slotdag is vandaag!”.

Het werd meteen bij binnenkomst in de gemeente Nijmegen duidelijk: geen goed idee om met de auto de stad in te gaan. Maar dat gold natuurlijk niet voor ons. “♫ W’re on a mission from God ♫ ” en gingen licht brengen in de ogen van iemand die dat nodig heeft. Dus ondanks dat het Radboud ziekenhuis zo’n beetje aan de Via Gladiola ligt reden we door.

Helaas leek het alsof alle wegen in de richting die we wilden, afgesloten waren. Bij een rotonde stonden twee verkeersregelaars en omdat er feitelijk weinig te regelen viel (hekken sloten rechtsaf hermetisch af) klampten we er één aan met de vraag hoe we toch in hemelsnaam onze kostbare lading zouden kunnen gaan lossen. Maar daar was deze mijnheer niet van gediend: “doorrijden”, “ik heb hier geen tijd voor, ik sta het verkeer te regelen”, “doorrijden godverdomme”. Normaal gesproken ben ik van de school die leert dat je gewoon moet luisteren en instructies moet opvolgen, maar daar dacht ik in één klap anders over.

Langzaam reden we door tot bij de tweede verkeersregelaar. Hij keek ons vriendelijk aan, wees welke afslag we wel konden nemen en via welke route het ziekenhuis toch bereikbaar was.

Daar aangekomen troffen we een opvallend leeg parkeerterrein waar we de auto parkeerden. We kozen voor de dichtstbijzijnde ingang, ingang West. Deze bleek echter op slot te zitten. Gelukkig stond een verpleegster naast de deur haar longen te asfalteren. Ze hoorde ons aan en opende met haar pasje de deur.

Binnen volgden we de pijlen naar de hoofdingang. Kilometers lange gangen die allemaal totaal verlaten waren.
In de hal van de hoofdingang bevond zich een receptiebalie met daarachter een jongedame. Ze bleek over de intelligentie van een zeepaardje op sterk water te beschikken: “cornea?, uh, dokter Bernhard?, uh, ja weet u, het ziekenhuis draait zondagdienst ivm de 4-daagse, ik weet het niet”.

Voor de zekerheid besloot ik naar de OK op de behandelafdeling van oogheelkunde te gaan. Een wandeling door weer een groot leeg deel van het ziekenhuis. Maar daar aangekomen bleek die deur ook op slot en werd er niet gereageerd op ons aanbellen.

Het begon er op te lijken dat “zondagsdienst” hier gelijkstond met complete zondagsrust. Onze “♪ mission from God ♪” dreigde hierdoor een “mission impossible” te worden. Sinds 2020 mag het Radboud zich niet meer katholiek noemen, en nu zie je wat daar van komt.

Weer terug bij de balie in de hoofdhal bleek ons zeepaardje vervangen door een echte receptioniste. Zij was doortastender, belde dokter Bernhard op haar privé nummer en kreeg van haar de opdracht de cornea in ontvangst te nemen. Gezien de omstandigheden leek me dat de juiste oplossing. Het enige dat nog restte was dat ik dan wel even háár naam en handtekening moest hebben. Maar die naam wilde ze niet geven. Dat vond ze ‘privé’. Het kostte me nog veel geduld en overredingskracht om uiteindelijk tot een compromis te komen: ze gaf me haar personeelsnummer. Ach, waarom makkelijk doen als het moeilijk kan.

Onder de opwekkende tonen van een groep Schotse pipers verlieten we de Via Gladiola weer en sloten aan in de file de stad uit. Als één van de weinigen zonder gladiolen.