Ik zat in de wachtkamer van de kliniek. Mondkapje op, handen ontsmet, formulier met vragen omtrent eventuele coronaklachten netjes ingevuld en zelfs mijn temperatuur laten opmeten. Ik kon door naar de volgende ronde en dat was ‘wachten in de wachtkamer met een kopje koffie’.

Ik had zicht op de receptie waar zich een nieuwe cliënte meldde. Het was een dame van middelbare leeftijd en ze zag er tot in de puntjes verzorgd uit. Mantelpakje aan, sjaaltje om de hals, nageltjes vers gelakt. Maar… geen mondkapje op.

“Mevrouw, wilt u een mondkapje opdoen alstublieft”, vroeg de receptiedame vriendelijk.

“Moet dat, is dat verplicht?”, antwoordde de cliënte op hoge toon.

“Ja mevrouw, het spijt me, maar dat is in de kliniek verplicht ter bescherming van uw en onze gezondheid”.

“Nou, dat is dan jammer, want ik heb geen mondkapje”, zei de vrouw.

“Kan gebeuren mevrouw, dat u een mondkapje vergeet. Maar dan krijgt u toch een mondkapje van mij. Alstublieft”, en ze overhandigde er één aan de dame.

Mokkend pakte ze het aan en liep er mee naar de wachtkamer. Ze hield het kapje in de hand en ging aan tafel zitten. Het mondkapje legde ze ongebruikt voor zich op tafel.

Beschaafd uitziende dames zijn lang niet altijd beschaafd.

Gelukkig werd ik opgehaald door een assistente voor het intakegesprek dat niet lang duurde en dat werd afgesloten met een afspraak voor waar het feitelijk om ging: een coloscopie.

Ik kreeg een fraai tasje mee met daarin een boekje met uitleg over het onderzoek dat zou gaan volgen en medicijnen om de darmen leeg te maken. Dit was erg belangrijk benadrukte de assistente, want “door poep heen kunnen we niet kijken”.

Twee dagen voor het onderzoek moest ik starten met een vezelarm dieet. Eén van de kenmerken daarvan was dat ik geen vruchten met een velletje mocht. Dus druiven waren uit den boze. Maar druiven in vloeibare vorm met een alcoholpercentage van ongeveer 12%, werden niet expliciet verboden, dus dat was een hele opluchting.

Op de avond voor het onderzoek moest ik de medicijnen oplossen in één liter water en dit binnen één uur opdrinken. Daarna moest er nog een liter appelsap, thee en/of water in. Vervolgens moest dit ritueel vijf uur voor het onderzoek nogmaals worden herhaald. De details over het effect hiervan sla ik hier maar even over. Kort samengevat: het werkte uitstekend.

Weer aangekomen bij de kliniek voor de coloscopie werd ik ontvangen door een vrolijke verpleegkundige. Ze nam me mee naar de uitslaap/voorbereiding-kamer, plaatste een infuus en gaf me opdracht me uit te kleden, waarbij T-shirt en sokken aan mochten blijven. Ze gaf me ook een blauwe papieren onderbroek met aan één kant een soort gulp. Om misverstanden te voorkomen zei ze me dat de gulp aan de achterkant moest zitten.

Na alle voorbereidingen reed ze mijn bed naar de behandelkamer en voegde zich een tweede vrolijke verpleegkundige bij ons. En even later ook een MDL-arts.

Na toediening van de medicatie die voor een roesje zou zorgen, moest ik op mijn zij liggen en kon het onderzoek beginnen.

Ik was blij dat ik in een tijd leef waarin dingen als ‘roesjes’ bestaan. Volledig ontspannen kon ik meekijken op het beeldscherm naar de verrichtingen van de arts, en ook af en toe antwoord geven op vragen die werden gesteld. Want vooraf had ik me toch wel zorgen gemaakt over het feit dat er in een lichaamsopening waarvan ik gewend was dat er iets uit moest komen, nu ineens van alles naar binnen werd geduwd. En dat zonder pijn, zelfs zonder ongemak. Ik zie een breder toepassingsgebied voor roesjes!

Ondertussen was de dokter erg druk en hoorde ik hem hardop tellen. De verpleegkundigen telden voor de zekerheid met hem mee. Ze legden me uit dat ze de poliepjes telden die de arts direct weghaalde.

Na afloop werd mijn bed weer naar de uitslaapkamer gereden en mocht ik even bijkomen onder het genot van een croissantje met jam en een kopje uitstekende koffie.

Tot slot volgde nog een gesprek met de arts waarbij hij meldde niets te hebben gevonden dat duidde op ernstiger zaken dan wat poliepjes.

De volgende dag ging ik even op de weegschaal staan en constateerde dat ik in de afgelopen twee dagen drie kilo was afgevallen. Omdat er zeker nóg wel 12 kilo af mag overweeg ik nu nog vier porties van dat laxeermiddel aan te schaffen, zodat ik met Kerst hopelijk mijn broeken weer dicht kan krijgen 🙂