Uit een reisverslag op Polarsteps:

De extreme hitte die ons zaterdag overviel luidde een tijdelijke weersomslag in. De zondag er na was het zeker 12° koeler. Met veel bewolking en zelfs een regenbuitje (een druppeltje of tien).
In de nacht werd ik om 03:00 uur wakker van een dreunende beat, ergens ver weg. Ik moest meteen denken aan restaurant Ammothines (zie een paar steps terug), waar ons was verteld dat de hele tent het weekend was afgehuurd voor een “private party”, inclusief live music op een groot podium. Hemelsbreed is het hier naar schatting zo’n zes kilometer vandaan. Maar “the rich and famous” gunden het het plebs in de dorpen er om heen kennelijk dat ze het ook mochten horen. Ik kon merken aan de honden in de omgeving dat ze er door van slag raakten. Het leek of ze met elkaar communiceerden door om de beurt te blaffen. De harde beat die ik hoorde was waarschijnlijk de apotheose van het feest, want daarna hoorde ik gelukkig geen muziek meer.
Tot 07:15. Toen vond het grieks orthodoxe kerkje in ons dorp dat iedereen wakker moest worden voor de zondagsdienst door de klokken te luiden. Het klonk heel anders dan bij ons. Sneller. Een beetje zoals bij een spoorwegovergang. Tingtingtingtingting.
Wij sloegen de dienst deze keer maar over en ik ging gewoon een lekker vers broodje halen bij moeder en dochter. Ook op zondag is dat er en ook op zondag werd er gewoon gebouwenbouwenbouwd.
Genietend van het ontbijtje zag Caty dat ons “Vliegende Hertjes-paar” wel degelijk een nakomeling had. Een meisje. Ze lag op haar ruggetje te trappelen met haar pootjes. Vermoedelijk had ik moeders eerder de deur uit gezet toen ze een schone luier gaf. Ik heb haar opgepakt en zij greep meteen mijn vinger vast en wilde bijna niet meer loslaten. De schat. Ik heb haar gebracht naar de plek waar ik eerder vader en moeder neerzette. Komt vast wel goed.
Voor mij zal Psalm 42 (uit m’n jeugd) nooit meer hetzelfde zijn:

’t Vliegend hert der jacht ontkomen,
schreeuwt niet sterker naar ’t genot
van de frisse waterstromen,
dan mijn ziel verlangt naar God.
Ja, mijn ziel dorst naar de Heer,
God des levens, ach, wanneer
zal ik naad’ren voor uw ogen,
in uw huis uw naam verhogen?

Blauwe lucht of wolkenhemel, voor een rondritje in onze Panda maakt dat weinig uit. We hebben een paar havendorpjes en een paar bergdorpjes bezocht. Een leuke rit via soms bijna onmogelijke weggetjes. Door de begroeiing op sommigen daarvan weet ik zeker dat de onderkant van de auto mooi schoon is.

’s Avonds uiteraard weer naar het dorp voor het diner. We kennen er inmiddels veel restaurantjes, maar rond 20 uur schoven we aan bij een voor ons onbekende Italiaan. Toen hij begon met een aperitief “from the house”, een bordje met bijzondere plakjes brood met krenten, nootjes en een schaaltje olijfolie en een schaaltje roomboter “from the house”, sloeg de schrik me weer om het hart. Maar de prijzen op de menukaart vielen reuze mee. We aten vitello tonato, geroosterde kip op een bedje van geroosterde groenten en risotto met garnalen. Werkelijk een feest. En toen kwamen ze ook nog met een panna cotta en een cheesecake op krokante bodem, “from the house”. Laat ik het zo zeggen: een dergelijk restaurant in Alkmaar, voor die prijs en we schuiven minimaal 1x per week aan. Een prijs die trouwens iets meer dan 1/3 was van de prijs van die patser met zijn pink 😀 (zie een andere step).
Nog een week te gaan. Hoe, in hemelsnaam, houden we dit vol?

Wil je de rest ook lezen? Kijk dan op:

https://www.polarsteps.com/GerritSonius/4938633-gialova-peloponnesos