In Amstelveen kwam ik voor een gesloten deur. De geadresseerde was advocaat en zetelde met zijn kantoor in een deel van een kolossale villa, wat voor het overige zijn privéwoning leek te zijn.

Na diverse keren aangebeld te hebben besloot ik te bellen met de afdeling Planning.
“Er wordt niet opengedaan. Er moet voor ontvangst getekend worden, dus wat te doen?”
“Blijf daar ajb maar even wachten. Ik ga contact opnemen met de opdrachtgever en bel je zo terug.”

Om de tijd te doden liep ik om de villa heen. De tuin was al net zo mooi als de villa. Onder (moderne) architectuur gebouwd en voor de tuin was duidelijk een tuinarchitect ingeschakeld geweest. De beveiliging was dik in orde. Overal hingen camera’s, dus ik zwaaide daar maar eens heen.

Na enige tijd kwam er een BMW Z4 SDRIVE 35IS de straat inrijden en parkeerde voor de villa. Uit dit lage sportautootje rolde een dik mannetje met een rattenkop. Hij was geheel in het zwart gekleed, al had ik zelf een maatje ruimer uitgekozen. In zijn hand had hij een tasje met luxebroodjes van de broodjesjuwelier.

“Goedemorgen mijnheer, bent u mr. Patjepeeër”, vroeg ik beleefd.
“Wie wil dat weten?”, reageerde hij agressief.
Ik voelde me figurant in een Nederlandse maffiafilm, maar stelde me toch netjes voor.

“Ik heb drie enveloppen met documenten voor u. Ik wil graag dat u voor ontvangst even op mijn telefoon tekent”.
“IK DOE HELEMAAL NIKS, EN IK TEKEN OOK HELEMAAL NIKS”, zei hij in hoofdletters. “Kom mee”.

Achter hem aan lopend gingen we zijn kantoor binnen. Een secretaresse begroette ons en mr. Patjepeeër verdween in een ander vertrek. Hij kwam terug met een camera en begon me te filmen.

“De wet wordt hier zwaar overtreden”.
“Time Lock ernstig geschaad”.
“Crimineel gedrag”.
“Niets doe ik om de advocaat van de tegenpartij te helpen”.

Kortom: ik begon te vermoeden dat de lange arm van Ridouan T. de mentale gezondheid van mr. Patjepeeër flink had geschaad.
Ik belde opnieuw met de afdeling Planning en deed verslag van de gebeurtenissen. Zei erbij dat ik me ‘geïntimideerd’ voelde.
“Laat die enveloppen maar bij hem achter en verlaat het pand. Ik ga nog even bellen met de opdrachtgever en bel je zo terug”.

Toen mijn gsm ging meldde Planning zich weer.
“De opdrachtgever biedt z’n excuses aan voor het gedrag van mr. Patjepeeër. Maar iets anders: zou je morgen cornea in Beverwijk kunnen ophalen en naar een oogkliniek in Kiel kunnen brengen?”
“Dat wil ik wel, maar niet op 1 dag heen en terug, dat wordt me te gortig.”
“Okay, boek maar een hotel. Kosten kun je declareren. Mits niet te extravagant. “

Thuisgekomen werd er enthousiast gereageerd door meteen een tas met tandenborstel en een schone onderbroek in te pakken. Voor twee.

De snelwegen in Duitsland geven een andere beleving dan die in Nederland. Vooral omdat er af en toe aan je linkerkant een flits voorbij schiet. Bij één daarvan was de snelheid zo hoog dat ik het merk auto niet kon onderscheiden. Wel stonden we even later in de file. De ‘flits’ bleek een Mercedes te zijn geweest. Type niet meer te herkennen.

In Kiel bleek de oogkliniek te liggen tegen Altstadt, de wijk die ons eigenlijke doel vormde. Het hotel dat ik had geboekt lag er. De parkeergarage lag er. En, last but not least, de terrasjes waren er. Alles tegen niet-extravagante prijzen. Behalve een glaasje wit op het terras. Althans, 6,90 voor een glaasje is flink aan de prijs. Daar ga je vanzelf hele kleine teugjes van nemen.