Op de factuur stond een bedrag van 24.000, plus een bedrag van 4.560 aan BTW, en een totaal van 28.560. Om het een beetje te relativeren: guldens, geen euro’s. Maar evengoed een fors bedrag als je die factuur zou moeten betalen. Gelukkig echter had ik hem zelf uitgeschreven. Tezamen met een door de opdrachtgever getekende staat van de door mij geleverde diensten had ik de factuur twee maanden eerder opgestuurd aan de afdeling Crediteuren van een groot telecommunicatiebedrijf. Voor dat bedrijf deed ik IT-interim werkzaamheden voor o.a. hun afdelingen Crediteuren, Debiteuren en Boekhouding.

Op basis van mijn ervaringen daar weet ik dat de serie ‘Debiteuren/Crediteuren’ van Jiskefet geen cabaret is én de boeken ‘Het Bureau’ van J.J. Voskuil geen romans. Gewoon realistische beschrijvingen van het werk en de mensen op dit soort afdelingen.

Door mijn werkzaamheden had ik uiteraard toegang tot de computersystemen en had daar kunnen zien dat mijn factuur was betaald. Ik had echter niets ontvangen, en dus liep ik op mijn gemak naar de chef van de afdeling Crediteuren. Zijn onderzoek wees uit dat er een foutje was gemaakt bij het invoeren van het bankrekeningnummer van de begunstigde. Eén cijfertje verschil. Maar wel met gevolg dat niet ik maar iemand anders 28.560 gulden bijgeschreven had gekregen op zijn bankrekeningnummer.

De chef Crediteuren voerde mijn factuur direct opnieuw in, met het juiste bankrekeningnummer en zei “zo, hij is nu aan jou betaald”.

Uiteraard bedankte ik hem, maar vroeg wel wat hij nu ging doen aan dat verkeerd uitgekeerde bedrag.

“Niet veel vrees ik. Wíj hebben de fout gemaakt en de kans dat we dat geld terug krijgen acht ik klein. Bovendien voeren wij geen naam/nummer controle uit bij de betalingen, zodat de bank zal reageren met ‘eigen schuld, dikke bult’”.

Verbouwereerd liep ik terug naar mijn eigen afdeling. Grote bedrijven en ambtenarenapparaten kennen grote overeenkomsten: het is niet het geld van de werknemer, er is genoeg, dus mag het er ook met bakken uit gaan. Who cares?

Het zat mij een paar dagen niet lekker. Vol ongeloof dat er niet eens een poging gedaan werd om het geld terug te krijgen. En dus trok ik zelf de stoute schoenen aan en belde met de bank.

Ik deed me voor als een grote financiële baas van het grote telecombedrijf. En de man aan de telefoon toonde alle begrip. Alleen toen ik vroeg aan wie het geld dan was overgemaakt pruttelde hij een beetje. “Dat mag ik niet zeggen mijnheer”.

Na wat vleiende woorden met toch de juiste dreigende ondertoon gaf hij me mijn zin. Het geld was overgemaakt aan een mijnheer M.Y. te Amersfoort. Tevens wist de man me te vertellen dat deze mijnheer op dezelfde dag dat het geld was gestort 28.560 gulden had opgenomen. Het was van de rekening verdwenen.

Met deze informatie toog ik weer naar de chef Crediteuren. ‘Onze fout’, ‘politie kan toch niets doen’, ‘we hebben het zelf overgemaakt’, ‘ik heb het zo druk’, ‘kleine kans dat we er nog wat aan kunnen doen’, etc. etc.

Ik heb het er toen ook maar bij laten zitten. En in gedachten heb ik die mijnheer in Amersfoort veel veilige kilometers met zijn mooie nieuwe gratis auto toegewenst.
Foutje?, bedankt!