Het badkamerraam was bevestigd met drie scharnieren waarvan er één kapot was gegaan. Het raam sloot daardoor niet meer.

In diezelfde badkamer zat ook een kraan die het niet meer goed deed. De koudwaterknop was nauwelijks nog rond te draaien. Bovendien begon de kraan te druppen.

Twee dringende redenen om het halen van een frisse neus te combineren met een bezoek aan een doe-het-zelf markt. Normaal zou ik dat scharniertje wel even alleen zijn gaan halen, maar een nieuwe kraan vergde overleg. Want natuurlijk moest het er één zijn die we beiden mooi vinden.

In deze Corona-tijden, leek ons de Praxis XXL de verstandigste keuze. Giga grote zaak met brede gangpaden. Genoeg ruimte om de 1,5 meter regel te kunnen handhaven.

Aangekomen bij de Praxis bleek het gelukkig rustig te zijn. Bij de ingang stond een man met de armen over elkaar en met een norse blik. Hij sloeg ons gade toen we uit de auto stapten. We namen een kar en ontsmetten de handgreep. Vol enthousiasme liepen we op de ingang af, waar de boos kijkende man ons tegenhield.

“Het is niet toegestaan om met twee of meer de winkel in te gaan”, zei hij dreigend.

“Maar we willen een kraan kopen en moeten daarom even overleggen welke we allebei het mooist vinden”, reageerden we.

“Niets mee te maken, het is niet toegestaan”, hield hij vol.

“Nou, dan pakken we er nog een kar bij. Probleem opgelost”, probeerden we nog.

“Nee, u komt er niet in”, en daarmee overtuigde hij ons en maakten we rechtsomkeert.

Terug in de auto overlegden we even en besloten we naar de Gamma te gaan. Ook een ruime, grote zaak, waar probleemloos 1,5 meter afstand aangehouden kon worden.

Als een stel bankrovers op voorverkenning stopte ik de auto op een ruime afstand van de ingang en bleven we even kijken hoe de vlag er bij de Gamma voorstond. Ook hier stond een forse vent met de armen over elkaar naast de deur boos voor zich uit te kijken. Nou stoten ezels zich in het gemeen geen tweemaal aan dezelfde steen, dus stapte C. uit. Ik reed door, parkeerde vlakbij de ingang en stapte daar alleen uit.

C. had al een karretje gepakt, ontsmet en liep de zaak binnen zonder tegengehouden te worden. Komend van de andere kant, pakte ook ik een karretje, groette de man en liep ook naar binnen.

Terwijl ik het scharniertje en wat schroeven scoorde, bekeek C. de kranen. Met die grote winkelkar, waarin heel zielig een klein scharniertje en een doosje schroeven lag, voegde ik me bij haar. Daar probeerden we tot consensus te komen over welke kraan het nou moest worden. Maar we voelden ons toch niet op ons gemak, waardoor dat overleggen niet onbevangen plaats vond. Uiteindelijk konden we daarom niet beslissen en besloten om zonder kraan weer te vertrekken.

C. ging met lege kar langs de kassa en even later betaalde ik het scharniertje en ging ook naar buiten. Zonder nog naar de uitsmijter bij de deur te kijken stapten we in en reden weer naar huis.

Het kapotte scharnier vervangen door een nieuwe was snel gefikst. Maar die kraan zat me toch niet lekker. Voordat we er één via internet zouden gaan bestellen deed ik nog een uiterste poging om de oude kraan te repareren. En verdomd, dat lukte. De kraan kraant weer als een zonnetje, kan desnoods weer met één vinger harder en zachter worden gezet en drupt niet meer.

Ondanks de stress was het een goed gevoel dat we zo’n, pak ‘m beet, 100 euro in onze zak konden houden. Gaan we lekker een keer van uit eten. Maar ja, wanneer?