Mijn vrouw en ik waren op zonvakantie. ‘s Middag hadden we geluierd bij het zwembad van het hotel. En daar hadden we kennisgemaakt met Helen en Rob. Het klikte wel. De gesprekken gingen als vanzelf. Leuke mensen.

Die avond was er door het hotel een buffet georganiseerd. Tafeltjes rondom het zwembad, romantisch uitgelicht. Er was ook een kleine dansvloer en een live bandje zorgde voor de muziek.

Wij hadden voor het buffet gereserveerd en Helen en Rob bleken dat ook gedaan te hebben. Het was dus vanzelfsprekend dat we met zijn vieren aan een tafeltje belandden.

Na wat lekkere dingetjes te hebben gegeten en wat glazen wijn te hebben gedronken, zei Helen ineens “zullen we dansen?”. Ze keek mij daarbij met grote ogen indringend aan. Enigszins aarzelend keek ik naar mijn vrouw en naar Rob. “Ga maar hoor, wij blijven hier wel gezellig kletsen.”

Zo gezegd, zo gedaan. De band speelde op dat moment een snel nummer. De andere dansers dansten zonder elkaar vast te houden. Het welbekende denken dat je soepel vanuit de heupen aan het swingen bent, maar vanaf de zijlijn ziet het er meestal niet uit. Dus bij die dansstijl sloten we ons  aan.

Helen had zich voor de gelegenheid gestoken in een leuk, dun zomerjurkje. Het decolleté diep uitgesneden en ook haar rug onbedekt. De lengte van de jurk was tot ongeveer halverwege haar bruine blote bovenbenen. Ikzelf droeg een strak shirt in een strakke witte linnen broek (dat kon toen nog;-)).

Het volgende nummer was een langzame. Dus pakte ik met mijn linkerhand haar rechter en hield haar op gepaste afstand voor de dans. Maar dat duurde niet lang. Ze kwam steeds iets dichterbij. En dat maakte toch dat ik wat zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd voelde. Ik begon er op te hopen dat het volgende nummer weer een snelle zou zijn. Maar dat was niet zo.

Terwijl de muziek speelde maakte Helen haar rechterhand los uit mijn linker en deed beide armen om mijn nek. En ze drukte zich stevig tegen mij aan. Zodanig dat er weinig fantasie voor nodig was om voor te stellen wat er onder dat jurkje zat. Ik begon me toch een beetje ongemakkelijk te voelen en keek rond op zoek naar de “nooduitgang”. Want hoe kon ik straks onbeschroomd terug naar ons tafeltje?

Ik ben gered door de band. Want het vierde nummer was weer een snelle. En dat leidt toch behoorlijk af. Zeker als je tijdens dat “swingen” aan saaie wiskundige formules gaat denken.

Hierna kon ik waardig met Helen weer naar ons tafeltje terug. En met vier nummertjes dansen vond ik ook genoeg te zijn tegemoet gekomen aan de dansbehoefte van deze leuke doortastende dame.