De zwarte Mitsubishi Outlander was keurig gewassen. Alleen leek hij wel te zijn afgeranseld met een ‘kat met negen staarten’. Links, rechts, voor, achter, motorkap en dak zaten onder de blutsen.

Hij stond voor het huis waar ik had aangebeld en een vriendelijke mijnheer deed open.
“Goedemorgen, ik kom de Outlander ophalen”, zei ik tegen de man.
“Ja, prima, ik pak even de sleutels voor u”, en hij ging weer naar binnen.

Ondertussen liep ik om de auto heen. Heremetijd, wat zag dat ding er uit. En mijn instructies luidden dat ik de auto ‘zeer nauwgezet’ moest inspecteren.
Ik liet niets van mijn verbazing merken en zei tegen de man dat ik even een formuliertje moest invullen waar ik dan graag zijn handtekening onder wilde. “Geen probleem hoor. Ik heb al wat schadeplekjes doorgegeven aan de leasemaatschappij”.

Het formulier bevatte een tekening van een auto, maar dan alsof hij was uitgeklapt. En op ieder deel van de autotekening zette ik een groot kruis met de opmerking: ‘diverse deukjes en krasjes rondom de gehele auto’. De plekjes ieder afzonderlijk noteren was namelijk niet te doen. De man ondertekende met een glimlach en merkte op “ach, iedere auto heeft na vijf jaar wel wat gebruiksschadetjes”.
“Natuurlijk mijnheer, fijne dag verder”, en ik vertrok naar Waalwijk.

Na aflevering van de blutsmobiel moest ik met openbaar vervoer naar Tilburg. Bij Tesla moest ik een Nissan Leaf ophalen.

Het was stervenskoud en ik stond te blauwbekken bij de bushalte. Buiten dat ik stukken moest lopen, zouden drie verschillende streekbusjes me naar Tilburg moeten brengen. Maar gelukkig stopte ineens een auto van Bakker Bart voor mijn neus. De chauffeur draaide het raampje naar beneden en vroeg of ik een lift wilde hebben. Nou, dat wilde ik wel. Ik vond het een lief gebaar van de man en hij gaf me daarmee een stukje vertrouwen in de mensheid anno 2019 terug.
Hij zette me af bij de halte waar bus nummer 2 al klaar stond om mij verder te vervoeren. Nadat ik was ingestapt sloot de chauffeuse de deur en trok meteen op. Ik was de enige passagier.

“De overheid luistert totaal niet naar de gewone mensen”, zei de vrouw.
“Tja”, antwoordde ik.
“We worden continu voorgelogen. En nu weer die klimaatgekte. Helemaal doorgeslagen. En in Brussel zitten alleen maar zakkenvullers. Ze luisteren voor geen cent naar de gewone man. En dat gaat alleen maar meer stemmen opleveren voor Forum en Geert”.
“Tja”, zei ik maar weer eens.
“En die Rutte maar roepen dat iedereen er dit jaar op vooruit gaat. Nou, ik merk d’r niks van”.
“Tja”.

Na dit gezellige gesprekje zette ze me af bij de halte van busje nummer drie voor het laatste stuk.

Bij Tesla nam ik de Nissan Leaf in ontvangst. Het systeem gaf aan dat hij 100% was opgeladen en dat er 254 kilometer mee gereden kon worden. Van Tilburg naar Breukelen is ongeveer 80 km, dus dat moest makkelijk lukken.

Ik heb nog niet veel ervaring met elektrische auto’s en toen ik gas gaf en weer een beetje minderde, leek het net alsof de handrem nog aangetrokken stond. Maar ik kon geen handrem ontdekken. Dus ben ik maar doorgereden. En telkens als ik mijn voet van het gaspedaal af nam remde de auto als een achtelijke op de motor. Op een gegeven moment leer je daar wel mee om gaan, maar het bleef me verbazen. Al rijdende bekeek ik dus het instrumentarium van de Leaf. En mijn oog viel op een knopje ‘e-pedal’. Dat knopje heb ik maar eens ingedrukt. Meteen was het extreme remmen op de motor afgelopen. Achteraf heb ik geleerd dat de e-pedal een slimme vinding is om er voor te zorgen dat er minder slijtage aan de remschijven plaatsvindt, minder fijnstof wordt uitgestoten en de beschikbare energie minder snel op gaat, want een beetje wordt bijgeladen. Inderdaad een slimme vinding.

Bij aankomst in Breukelen gaf het systeem aan dat er nog voor 149 kilometer stroom beschikbaar was en werd er geadviseerd om de auto aan de oplader te leggen. Dus 80 werkelijke kilometers betekent dat er voor 105 kilometer stroom wordt verbruikt. Ik blijf dit toch een lastig dingetje vinden van dat leuke elektrische rijden.

Na aflevering liep ik naar het station en opeens zei mijn stappenteller dat ik de 12.000 stappen had bereikt. En nou vraag ik me af: zou het kunnen dat die Nissan Leaf mijn gelopen kilometers van de stappenteller optelt bij de gereden kilometers en dat het daarom lijkt of er meer stroom is verbruikt dan alleen die gereden kilometers? Je weet het tenslotte maar nooit met die slimme vindingen.