Een VW e-Golf was het. Uit 2016. En ik moest hem van Alkmaar naar Groningen brengen. Leuk.

Maar de display liet zien dat de accu nog maar voor 59 kilometer spanning had. En volgens de garagist was dat een erg optimistische inschatting.

Ik besloot de auto naar de laadpalen van de garage te verplaatsen. Een piepklein stukje, maar de teller versprong al direct naar 58 km.

De mevrouw bij de laadpaal waarschuwde dat het geen snellader was en dat het volledig opladen zo’n drie uur in beslag zou nemen. Dus besloot ik te overleggen met mijn opdrachtgever.

“Als u de Fastned app even installeert dan ziet u snel of er een snellaadstation in de buurt is”, reageerde hij.

Zo gezegd, zo gedaan. Bij het instellen van de app verscheen al meteen de waarschuwing voor mogelijke technische problemen bij het snelladen van de e-Golf. En bovendien was het dichtstbijzijnde snellaadstation ruim 30 kilometer van mij verwijderd. Zou dat wel of niet binnen de marges van die te optimistische inschatting van 58 km vallen? Ik besloot nogmaals te overleggen met de opdrachtgever.

“Ja, ik heb het ook nog even nagegaan, maar om Groningen te halen zult u met een volle accu moeten vertrekken en dan onderweg nog tweemaal moeten opladen. Oh, en zorg er voor dat u vlak voor de Afsluitdijk de accu volledig vol heeft zitten. Want als u op de dijk niet verder kunt hebben we een nog groter probleem…”.

Op dat moment was ik te verbluft om snel te reageren en besloot ik eerst binnen maar eens een kopje koffie te gaan drinken.

De rijtijd schat ik op ongeveer 2 uur. Daar komt dus 3x 3 uur oplaadtijd bij. Totale reistijd 11 uur. Het was inmiddels al 11 uur in de ochtend, dus eta in Groningen 22.00 uur. Daarna met het OV terug naar Alkmaar waardoor er nog eens 4 uur bijgeteld moet worden. Kortom: mission impossible.

Ondertussen probeerde de mevrouw van de laadpalen nog steeds met me mee te denken. En ze had er een verkoper en een monteur bijgehaald.

“Met zo’n e-Golf moet je eigenlijk ook de stad niet uit”, wist de één.

“Weet u, we zijn eigenlijk helemaal nog niet klaar om massaal over te stappen op elektrisch”, bracht de ander in.

“Maar iedereen loopt maar als een kip zonder kop achter die idioten van Groen Links en D66 aan. Die accu’s en die stroom maken die auto’s eigenlijk milieuonvriendelijker dan de nieuwe benzine auto’s”, wist nummer drie.

Ik heb er te weinig verstand van om hier inhoudelijk op te reageren maar besloot wel om een laatste maal te overleggen met de opdrachtgever. Resultaat: vandaag, vrijdag, gaat de auto niet naar Groningen en maandag zien we wel weer verder. De politieke oplossing dus.

Bijkomend effect van dit avontuur: ineens ben ik toch weer blij met mijn benzine autootje.

Update:

Bij thuiskomst werd ik weer gebeld door de opdrachtgever. Niet de jongeman waar ik eerder mee had gesproken, maar een vrouwelijke collega van hem.

“Kunt u maandag een auto naar Groningen brengen en dan een Renault Megane weer mee terugnemen?”
“Als hij volledig is opgeladen wil ik best weer een poging wagen hoor”, antwoordde ik.
Het bleef even stil aan de lijn. “Maar het is geen elektrische auto mijnheer. Het is een Skoda Karoq, en die rijdt op benzine”.
“Maar hoe zit dat dan met die VW e-Golf?”, vroeg ik.
“Daar weet ik niets van hoor”.
“Nou, ik ben niet eenkennig, dus mail me de gegevens maar”.

En zo kwam het dat ik op maandagochtend vroeg in een erg leuke Skoda stapte om naar Groningen te rijden.
Na zo’n twintig minuten ging de telefoon. Het was weer de opdrachtgever. Ik begin daar een hechte band mee te krijgen 🙂
“De garage belde ons net en ze willen graag dat u even terugkomt. Ze zijn iets vergeten”.
“Wat zijn ze dan vergeten?” vroeg ik.
“Nou, de nummerplaten”, was het antwoord.

Nadat de nummerplaten alsnog waren aangebracht ging ik opnieuw richting Groningen.
En weer ging na zo’n twintig minuten de telefoon. En weer was het de opdrachtgever.

“Heeft u afgelopen vrijdag een VW e-Golf naar Groningen gebracht?” vroeg de man.
“Nou, zo ver ben ik niet gekomen”, antwoordde ik.
“Waar heeft u hem dan naartoe gebracht? Wij zijn de auto namelijk kwijt en weten niet waar hij is.”

Aangekomen in Groningen bleek er nog meer weg te zijn. Het adres waar ik de Karoq moest afleveren bleek gesloopt. Tussen de huisnummers 100 en 140 gaapte een groot gat, terwijl ik op nummer 114 moest zijn. Wel waren er beginnende bouwactiviteiten en stond er een bouwkeet. Ik verwachtte dit niet, maar daar moest de auto toch worden afgeleverd. In de bouw wordt kennelijk goed verdiend…

Maar, wie heeft nou verdomme die VW e-Golf gejat? Geef terug, want ik wil hem nog steeds graag naar Groningen brengen.