De baas van het restaurant was een aardige vent met een kale knikker. Een Algerijn denk ik. Jong nog, maar met veel gevoel voor zijn klanten. Hij straalde uit “wij gaan het leuk maken voor je”. We kozen een tafeltje naast een oudere heer die in zijn eentje aan een glaasje wijn zat. Relaxed nam hij af en toe een klein slokje en toen het glaasje leeg was werd er een karafje van 0,5 litre geserveerd. Kennelijk had hij ook al iets te eten besteld, want er werd daarna een soort omelet gebracht. En even relaxed begon hij daar van te smullen.

Na een paar hapjes kwam er een vrij gezette vrouw binnen. Ze droeg een grote tas diagonaal over haar borst. Resoluut ging ze op onze buurman af. Ze hoorden duidelijk bij elkaar en ze wilde tegenover hem gaan zitten. Maar ze bedacht zich en ging eerst nog even naar het toilet. En daar is iets gebeurd. Er klonk geschreeuw en er klonk het geluid van brekend aardewerk. Ze ging de zaak weer in en begon te krijsen en te schreeuwen tegen de barman. De Algerijn stond op dat moment buiten, maar hoorde daar ook het tumult. Hij stormde naar binnen en luisterde naar de vrouw en naar de barman. Vervolgens krijste en schreeuwde hij nog harder naar de dame terug.

Een beetje ontdaan bekeken we dit tafereel en verbaasd keken we ook naar de man naast ons. Hij zei geen woord. Keek af en toe wel om, maar bleef lekker dooreten. Nog steeds genoot hij zichtbaar. Hij leek dit wel gewend te zijn. We konden niet verstaan wat er nu eigenlijk aan de hand was, maar het schreeuwen ging maar door. Op een gegeven moment wendde de Algerijn zich tot onze buurman. Vrij vertaald hoorden we: “houd jij je vrouw eens een beetje in de hand man”. Maar de man reageerde niet en bleef rustig dooreten.

De Algerijn maakte duidelijk dat hij mevrouw niet zou bedienen en dat ze de zaak diende te verlaten. Maar dat deed ze niet. Even leek het dat de Algerijn de vrouw de deur uit wilde duwen, maar hij hield zich in. Wel werd de rekening van de man opgemaakt en met een klap naast zijn bord gelegd. Het enige wat de etende man deed was een wenkbrauw optrekken. Niets leek hem uit zijn evenwicht te kunnen brengen. Hij at kalm zijn eten op en bekeek toen de rekening. Hij riep de Algerijn en maakte duidelijk dat hij die 0,5 litre niet wilde betalen omdat hij niet de gelegenheid kreeg ‘m op te drinken. En dus werd die van de rekening geschrapt. Hij betaalde en ging waardig met zijn schreeuwende vrouw naar de deur.

Ondertussen zaten wij hevig ontdaan nog aan ons aperitiefje. En toen de ober kwam om onze bestelling op te nemen zei ik dat we nog even wilden wachten. Want eigenlijk wisten we niet of we wel wilden blijven, of toch liever een wat rustiger omgeving gingen opzoeken. Dat kreeg de Algerijn snel door. Hij kwam met excuses en liet nog wat drankjes aanrukken. “Van het huis”. Met een lekkere Ricard kwamen we weer een beetje tot rust en maakten we de balans op: een smakelijk drankje, een leuke omgeving, aardige bediening, getuige van een drama met goede afloop en lekkere jazzy muziek.

We hebben besteld.