De wandeling van ons hotel in Flintsbach naar het tandradbahnstation in Brannenburg zou een half uurtje duren. In het mooie landschap van de Beierse Alpen beslist geen straf. Alleen regende het en was de lucht grauwgrijs. Bovendien hadden we geen paraplu en bleek al snel dat onze kleding niet opgewassen was tegen de omstandigheden.

Eerder hadden we al pech gehad met onze motor en nu dus met het weer. Maar we waren met lieve vrienden, dus was het toch gezellig en stapten we door naar ons vooraf geplande doel: de ‘Wendelsteinbahn’. Een elektrische metersporige tandradspoorlijn met een traject naar de top van de ‘Wendelstein’ van bijna 10 kilometer die 7 tunnels, 8 galerijen en 12 bruggen bevat.

Aangekomen bij het station zagen we een volledig leeg parkeerterrein en bleek ook binnen dat we niet in de rij hoefden te staan. We kochten kaartjes en stapten in. We hadden een hele wagon voor ons vieren, maar echt lekker zaten we niet. Het was koud en we waren nat. De ramen waren beslagen, dus het uitzicht was ook nog eens beperkt. In de wagon liepen we wat heen en weer. Veegden dan weer links, dan weer rechts, een wak in een beslagen raam om iets te kunnen zien. Zo bereikten we bibberend het bergstation. Daar aangekomen was ook het uitzicht zonder ramen redelijk beperkt. En natuurlijk was het daarboven niet ineens gezellig met lachende groepjes toeristen want anders hadden we die al in de trein ontmoet. De horeca op de berg was wel open, maar het personeel stond niet te trappelen en het aanbod van lekkere hapjes en drankjes beperkt.

Het idee om dit treinritje te maken hadden we van het programma ‘Rail Away’. Ik ben een groot liefhebber van dat TV-programma. Al 24 jaar wordt het door de EO uitgezonden. In het programma worden markante spoorlijnen overal ter wereld in beeld gebracht. Een soort meditatie in de vorm van slow-TV. Al zullen er ongetwijfeld anderen zijn die het té slow vinden.

Ik zie mooie treinen (de mooiste zijn locomotieven die er uitzien als de locomotieven die ik vroeger had, van het merk Märklin), in een mooie omgeving. Blij lachende mensen waar altijd een riante zitplaats voor is. De omgeving is veelal bergachtig met maagdelijk witte sneeuw en een vriendelijk zonnetje dat het uitzicht extra vrolijk maakt. Kortom: ik krijg er altijd zin van om er heen te gaan en in zo’n trein te stappen.

Dit keer was de film helaas fijner dan de werkelijkheid. Misschien toch maar eens een treinreisje in bijvoorbeeld Portugal proberen.

Voor de liefhebbers een linkje voor een impressie van de Wendelsteinbahn (niet van ‘Rail Away’, vanwege de niet te skippen adds):
https://www.youtube.com/watch?v=_FOWc4Z84y4.

Ik heb me voor een vakantie overigens vaker laten inspireren door iets wat ik gezien of gehoord had. Een ander voorbeeld is:
https://gerrit.home.blog/2019/01/17/and-the-craic-was-good/.