De man had krullerig haar rondom zijn ronde gezicht en deed me een beetje denken aan Captain Iglo. Alleen was het haar niet wit maar donkergrijs. Zijn uniform bestond uit een lichtgrijze joggingbroek met laaghangend kruis. De pijpen waren veel te lang, waardoor ze zich rond de enkels ophoopten en aan de achterzijde waren versleten. Hij slofte rond op oude pantoffels en droeg verder een zwarte trui waarin zijn dikke pens extra goed uitkwam. Een onzichtbaar halo van zure zweetlucht omringde hem.

“You want water”, vroeg hij ons.

“No, thank you, but can we have a carafe of your white housewine please?”, antwoordden we.

Meewarig keek hij ons aan.

“I sommelier”, reageerde hij beledigd. “I have wine in bottle and do in glass. You want Greek wine in bottle or glass?”

Nou ja, doe dan maar een fles, vonden wij. Daar hebben we niet zo’n moeite mee.Teruggekeerd met de fles toonde hij me het etiket (“from Sparta”) en schonk een klein beetje in om te proeven. De smaak was beter dan de man rook, dus keurde ik ‘m goed.

Nadat hij z’n taak als sommelier succesvol had afgerond ging hij naadloos over in de rol van ober. We wilden vis.

“I have fresh Grouper from there (wijzend naar de zee waar we op uit keken) and we take bones out, bake on skin, make sauce from bones with lemon and serve with vegetables”.

Klonk voor ons prima en dus bestelden we dat.

“You like egg from fish?”, vroeg Captain Iglo.

Omdat ik “geen actieve herinnering” heb aan de smaak daarvan, antwoordde ik “don’t know, too long ago”.

Even later kwam hij terug met een grote bal gefrituurde “egg from fish”. “From the house”, zei hij.

Ondertussen bracht een meisje ons een schaaltje Kalamata olijven en een schotel met plakken kaas en confiture. “From the house”, zei ze. Ook daar protesteerden we niet tegen.

Toen de grouper kwam bleken het erg grote stukken te zijn. Genoeg om voor ons, zonder extra’s, als volledige maaltijd te dienen. Uitstekend gefileerd en klaargemaakt.

Met de broeksknoop op standje “uitbuiken” meenden we de rest van de vakantie niet meer te hoeven eten. Maar daar kwam Captain Iglo al weer.

“You like pie with strawberry?”, met de schotel al in z’n hand. “From the house”.

Tsja, zo’n man wil je niet tegen het zweetluchthoofd stoten natuurlijk, dus offerden we ons maar op 🙂

Toen we met moeite de broek weer dicht kregen kwam het moment om de rekening te vragen. Helaas bleek die nogal “for the house”, maar een kniesoor die daar op let.