Ken je die mop van die medisch koerier die zijn eerste rit zou maken? Die ging niet!

Ik begon de dag wel enthousiast. Om 08:00 uur zat ik fris en fruitig naast de telefoon. Klaar voor mijn belangrijke nieuwe taak. Alleen ging die telefoon maar niet over. Tot ergens in de namiddag.
“Ik heb een eerste rit voor u. Kunt u van Alkmaar naar UMCG(roningen), daar iets ophalen en naar Amsterdam brengen?”
Nou ken ik die route erg goed en rekende uit dat ik dan blij mocht zijn als ik om 21:00 uur pas weer thuis zou zijn. Dat ging me toch een beetje te ver.
“Tsja, u heeft helemaal gelijk, maar ik dacht ik probeer het gewoon”.
En daarmee zat mijn eerste werkdag er op.

Op de tweede dag werd gevraagd iets op te halen bij een ICT-bedrijf in Alkmaar en dat naar een belastingkantoor ‘op Zuid’ in Rotterdam te brengen. Er bestaat cruciale medische software, dus dat een medisch koerier werd ingeschakeld zou nog kunnen, maar een belastingkantoor als eindbestemming kon ik moeilijk aan iets medisch koppelen. Of het zou moeten zijn dat belastingmaatregelen soms tot ernstige medische problemen kunnen leiden.

Rotterdam is een stad waar ik niet vaak kom. Maar als ik er ben ervaar ik Rotterdam als eigenlijk de enige échte stad van Nederland. Daar aangekomen kon ik dat ook direct ervaren want een auto parkeren wordt krachtig tegengewerkt. Ten einde raad heb ik mijn auto op een stoep met knipperlichten aan, neergezet.

Binnen werd ik geholpen door Maria. Een routinier met al flink wat belasting-vlieguren. Met het oog op eventueel toekomstig bezoek vroeg ik haar hoe ik kon regelen dat ik dan de auto in de parkeergarage van de belasting kon neerzetten. “Ach mijnheer, daar mogen wíj zelfs niet in. Die is alleen voor de hogere rangen”. Ze zei het op een toon die mij deed vermoeden dat de guillotines binnenkort weer uit het vet gehaald zouden worden.

Voordat ik weer uit Rotterdam kon vertrekken werd ik gebeld. Of ik op een ander adres in Rotterdam iets op kon halen en dat naar Culemborg brengen. Het ‘iets’ bleek een doosje waar erg zenuwachtig over gedaan werd. Het was een zeer breekbaar prototype van iets geheims waarvan me werd gevraagd er heel voorzichtig mee om te gaan. Het eindadres bleek het hoofdkantoor van een grote Duitse supermarktketen, dus ik vermoed dat het een nieuw flesontwerp voor Schultenbräu-bier betrof. Waarmee dan tevens de link met ‘medisch’ weer kon worden gelegd.

Na nog een ritje Zaandam / Castricum kon het echte werk beginnen: laden in Uitgeest en bezorgen in Venlo. Het einddoel was een laboratorium waar men zich volgens Google o.a. bezig houdt met cannabis testen. Op zich interessant want een goed flesje wietolie is nooit weg, maar ik hoop niet dat ik nu aangemerkt kan worden als drugskoerier.

Het laboratorium bevond zich in wat in 2012 een kas van de floriade van Venlo was. Volgens de man van het laboratorium was dat toen al een debacle, maar ietsje minder dan dat van het huidige in Almere. Die kas herbergt nu allerlei bedrijfjes en beschikt ook over een restaurant met voortreffelijke broodjes en koffie. Tegen erg lage prijzen, alsof de floriadesubsidie nog steeds die richting op vloeit. Natuurlijk hebben we hier even lekker van geprofiteerd.

De twee ritten die ik later moest maken hadden met elkaar te maken. Bij een bedrijf in Beverwijk dat is gespecialiseerd in menselijk weefsel waren hartkleppen gearriveerd. Om er zeker van te zijn dat de donor geen ‘enge’ ziektes onder de leden had, moest er bloed worden onderzocht. Ik mocht dat naar Amsterdam brengen. Binnen een paar dagen kwam de uitkomst van het onderzoek en konden de hartkleppen worden gebracht naar het UMCG. Met het uitdrukkelijke verzoek om toch maar heel voorzichtig te rijden.

Tijdens alle ritten waren er in het land boerenprotesten met o.a. snelwegblokkades. Ik had kennelijk een engeltje op mijn schouder want ik ben er geen één tegengekomen. Wel heel veel omgekeerde vlaggen langs de weg en boerenzakdoeken geknoopt aan de achterruitenwisser van auto’s. En heel veel protestborden in de weilanden. “Retteketet, wat een schijtkabinet” is daar een duidelijk voorbeeld van. Hopelijk loopt het hier niet zo uit de klauwen als bij de protesten in Sri Lanka. Maar ik ben er niet gerust op.