Na koffie op ons jazzterras in Platia Ammos reden we naar Limnionas aan de westkust. Daar hoopten we te kunnen lunchen. De weg er naar toe bleek bizar moeilijk. Rotsen, bergen, dalen. Nauwelijks breder dan de auto zelf met het ravijn aantrekkelijk dichtbij. Van de bergwand waren hier en daar grind en rotsen op de weg gevallen. De ene haarspeldbocht volgde op de andere. Schuiner en schuiner ging het. Soms omhoog, dan weer omlaag.

Het was stil in de auto. Zweet op onze rug en het krakende geluid dat we hoorden bleek veroorzaakt door het harde knijpen in het stuur wat ik deed.

Eindelijk bereikten we het eindpunt van de weg. Er was niets, nada, noppes. Laat staan een lekkere lunch. Wat er wel was was een ander huurautootje. Er naast stond een Nederlands echtpaar. De vrouw in tranen van de stress door de moeilijke rit. Ze wilde het hotel bellen om hun op te laten halen. Maar na wat gebabbel en het delen van een flesje water ging het wel weer en zijn zij achter ons aan gereden, terug naar de veilige wereld. Als ze een beetje achter bleven stopten we even. Boven hebben we gezamenlijk geluncht, onder prachtige platanen. Werd het toch nog gezellig.

’s Avonds in ons eigen dorp op het terras van een restaurant aan zee werden we verrast door live muziek. De ober zei “we have special dish for you“. En omdat het toch al een dag met verrassingen was stemden we in. Bleek dat we varkensknie kregen. I kid you not. Maar lekker dat hij was! Topdag!