We hadden een natuurhuisje gehuurd om er een paar dagen tussenuit te gaan. Het huisje stond weliswaar op het terrein van een boerderij, maar toch dusdanig privé dat we ons alleen op de wereld waanden. Maar wel met hertjes en konijntjes voor de deur.

Op een regenachtige dag besloten we het Veenkoloniaal Museum in Veendam een bezoekje te brengen. De vaste tentoonstelling vertelt het verhaal van de Groninger veenkoloniën. Erg interessant en leuk vormgegeven. De vervening en de turfgravers, de rijke industrie van aardappelzetmeel en strokarton, en de vele door zeevarenden meegebrachte souvenirs zoals de hoerenhondjes. (Die werden bij de peeskamertjes op de vensterbank gezet. Snuitjes naar buiten: welkom; snuitjes naar binnen gericht: bezet :-)).

Er waren ook een drietal tijdelijke tentoonstellingen. Eén uitgebreide was die van de ANWB en heette ‘Vakantie! Er op uit 1900-1980’. De tentoonstelling toonde met objecten, foto’s, documenten en muziek bijna een eeuw vakantievertier, met de nadruk op de jaren vijftig, zestig en zeventig. En laten we in die jaren nou veelvuldig met vakantie te zijn geweest op precies die manier waarop tentoongesteld. Een ‘trip down memory lane’. Geweldig!

Na uren slenteren over deze tentoonstellingen zakten we al bijna door onze hoeven en deed mijn rug behoorlijk pijn. Maar natuurlijk moesten we ook die twee kleinere tentoonstellingen nog zien.

Een klein, smoezelig boekje lag ten grondslag aan één er van. Het vertelde over de wonderbaarlijke Surinaamse belevenissen van de Winschoter predikant Willem Boekhoudt. Hij was onder de indruk van ‘het schonen land’ dat hem zeer had bekoord, maar ook was hij geschokt door de gruwelijke uitwassen van de slavernij.

Veel staan, veel lezen.

En toen de laatste. Die was van de Surinaamse kunstenaar Rudi Pinas. Van hem was één zaaltje ingericht. Zijn werken zijn geïnspireerd op de Surinaamse kunstvorm Tembe van de Surinaamse Marrons. Tembe is een overkoepelende naam voor schilderkunst en houtsnijwerk. Kenmerkend voor de Tembe zijn de geometrische symbolen die liefdesuitingen, uitdagingen en bevestigingen uitdrukken.

De pijn in mijn rug begon inmiddels ondraaglijk te worden. Staande voor een kunstwerk werd het me te veel en strompelde ik achteruit. Hierbij stootte ik met mijn been tegen ‘iets’. Ik liet me zakken en ging met een diepe zucht zitten.

Een paar meter van me verwijderd stond een dame. Mijn gekreun en gezucht hadden haar aandacht getrokken. Maar ze keek me woedend en weinig begripvol aan.

“Mijnheer, wat doet u nu? Bent u nou helemaal gek geworden?” schreeuwde ze.
Verbaasd keek ik haar aan.
“Hoezo?” stamelde ik.
“Dat is kunst, mijnheer. Hoe haalt u het in uw hoofd om daar op te gaan zitten? U bent een cultuurbarbaar.”

Bleek het een als kunst versierd tafeltje. Model Botopasi.
Kreunend en met een rood hoofd verliet ik de ruimte. Ik had even genoeg cultuur gesnoven.