Maarten had een huidprobleem. Hij had uitslag en jeuk over een groot deel van zijn lijf. En daarom bezocht hij een dermatoloog. Zij onderzocht hem grondig en stelde ondertussen wat vragen. Haar conclusie was dat het de “ziekte van Grover” moest zijn. Een huidaandoening die vaak voorkomt bij de ouder wordende Europese man. De ziekte zou vanzelf over moeten gaan. Met het recept voor een zalfje en een pilletje tegen de jeuk ging hij weer naar huis.

Veel effect hadden de medicijnen niet. En omdat vooral de jeuk hem erg hinderde in zijn dagelijks functioneren vroeg hij op een blogsite naar de ervaringen van anderen. In één van de reacties die hij kreeg adviseerde een zekere Nicolien hem om havermoutpap te maken en zijn huid daarmee in te smeren.

“Baat het niet, het schaadt ook niet”, dacht Maarten. Maar, omdat hij zelf zijn rug moeilijk kon insmeren, leek het hem slimmer om de havermout in het  ligbad te maken en daar dan in te gaan liggen. En dus toog Maarten naar de Appie.

Hij gooide zo’n grote blauwe winkelwagen voor een kwart vol met pakken havermout en de rest van de ruimte in de winkelwagen vulde hij met pakken melk.

Bij de kassa aangekomen vroeg de caissière: “werkt u bij een kinderdagverblijf?”
Maar hij antwoordde naar waarheid “nee hoor, da’s voor in bad”.
Hij begreep niet waarom, maar daarna deed ze nogal schichtig tegen hem. Gelukkig had hij nog wel de tegenwoordigheid van geest om zijn bonuskaart te gebruiken.

Thuis deed hij het hele zwikkie in bad, kleedde zich uit en ging er in liggen. Het was heel erg koud! Met zijn handen en voeten roerde hij de havermout flink door elkaar. Dat was nog best vermoeiend en hij kreeg er honger van. Dus nam hij een hapje havermout. Maar zonder suiker smaakte het maar wauwelig. Dus ging hij er weer uit, droogde zich af en ging terug naar Appie. Met een flink aantal pakken suiker ging hij weer naar de kassa.

Hij trof dezelfde caissière en ze keek hem weer zo schichtig aan. Hierdoor had hij de behoefte de grote hoeveelheid suiker te verklaren: “dat is ook voor in bad. Ik vond de havermout niet zoet genoeg”.
Het bracht geen merkbare verbetering in haar gedrag.

Thuis heeft hij een paar pakken suiker in bad gegooid en is er weer ingestapt. Om de suiker gelijkmatig door de havermout te krijgen heeft hij de bubbels aangezet. Hierna smaakte de havermout redelijk.

Kort daarna verdwenen de klachten. Dus die havermout had prima gewerkt. Alleen was er ook een vervelende nasleep: sinds deze affaire wordt hij gek gemaild door AH. Persoonsgerichte reclame: twee pakken havermout voor de prijs van één.