Ik ben vergeten hoe het kwam, maar binnen twee dagen zat ik 2x in een zaaltje waar ‘dementie’ het hoofdonderwerp was.

De eerste keer was bij de film ‘De beentjes van Sint Hildegard’, van en met Herman Finkers. Dementie speelt hierin een belangrijke rol en fungeert als middel om verandering te brengen in een benarde situatie. Bij tijd en wijle liepen de tranen over mijn wangen. Van het lachen wel te verstaan.

De tranen rolden soms ook over mijn wangen bij de tweede keer. Dat was in de kleine zaal van theater De Vest, maar die tranen waren niet van het lachen. De NVVE had een bijeenkomst georganiseerd met een lezing en een film over euthanasie, in het bijzonder bij dementie. Hierbij was dementie de benarde situatie en euthanasie het middel. Het was in ieder geval interessant en je kunt maar beter goed geïnformeerd zijn.

De documentaire was liefdevol gemaakt. Integer. Maar hakte er toch behoorlijk in, al waren de gesprekken voorafgaand aan en na afloop van de documentaire niet loodzwaar. De aanwezige grijze duiven kletsten geanimeerd met elkaar.

De ontvangst was al grappig. Naast de gebruikelijke folders kregen we allemaal een pillendoosje. De gedachte aan ‘de pil van Drion’ drong zich natuurlijk direct op. Toen ik het opende zaten er daadwerkelijk pilletjes in. ‘Maar’, zei de NVVE-mevrouw, ‘garantie over de werking krijg u niet hoor’.

Zo’n lokale lezing maakt ook duidelijk dat Alkmaar eigenlijk wel wat weg heeft van een dorp. ‘Kijk, dat is die mevrouw die we altijd in het zwembad zagen’, of ‘kijk, daar zit het koekiemonster; zo noemen we haar in het buurthuis want ze eet altijd de schaal met gratis koekjes helemaal leeg, dus als zij binnenkomt moeten we de schaal verstoppen’.

Bijgaande tekening is van Peter de Wit. Uit een boekje speciaal gemaakt voor de NVVE met de titel ‘We gaan u eens lekker doodmaken’. Sorry, maar ik houd wel van die zwarte humor.

De tekening past bij beide sessies. Maar als ik moet kiezen, dan kies ik voor ‘De beentjes’. Aanrader!