De sixties.

Het krantenbedrijf maakte gebruik van een hoogdrukrotatiepers. Het was een enorm apparaat waar halfronde drukplaten op werden bevestigd die ronddraaiden en in hoog tempo kranten uitspuugden. De pagina’s werden in die drukstraat automatisch samengevoegd, gevouwen, opgestapeld en in stapeltjes richting een bindmachine geduwd. De bindmachine knalde met kracht kunststof touwen om het pakket, waarna de stapels in vrachtwagens werden geladen die zorgden voor transport naar alle delen van het land, naar treinstations voor verder transport naar de ons omringende landen en naar Schiphol voor vervoer naar verder gelegen landen.

De machine die de krantenstapels bond had een beveiliging. Een sensor zorgde dat de vingers van degene die het apparaat bediende niet werden meegebonden. Maar die beveiliging zorgde voor enige vertraging en soms zette men hem uit. Zo kwam het dat er een paar collega’s rondliepen met iets kortere vingers dan te doen gebruikelijk.

Het resultaat van dit drukprocedé was zwart/wit. Voor lettertjes prima, maar foto’s moesten worden voorzien van rasterpuntjes, zodat details konden worden weergegeven in, voor het oog, grijstinten. Bij lange na niet de fantastische kwaliteit die heden ten dage mogelijk is met de digitale druktechnieken. En toch was er ook toen behoefte aan kleur en meer detail in vooral de plaatjes. Daarvoor werd toentertijd gebruik gemaakt van offset druk, dat gebaseerd is op het verschijnsel dat water en vet elkaar afstoten. En dié druktechniek had het krantenbedrijf toen niet in huis. Daarom werd het drukken overgelaten aan een offsetdrukkerij in Delft.

Het materiaal om in Delft te worden gedrukt, werd opgehaald op mijn afdeling in Amsterdam door een chauffeur. Het drukresultaat haalde hij dan weer op in Delft en bracht dat weer naar ons. Een voorbeeld hiervan was De Haagse Post (HP).

Maar er waren meer uitgevers die gebruik maakten van diezelfde drukkerij in Delft. Zoals de uitgever van de bladen ‘Chick’ en ‘Candy’. Pornoblaadjes, of zoals we toen zeiden ‘seksblaadjes’.
Naast ons retourmateriaal nam de chauffeur altijd een stapeltje van deze blaadjes voor ons mee. In ruil daarvoor gaven wij hem wat HP’s en kranten.

Ik denk niet dat het vandaag de dag nog zou kunnen zonder dat we door ‘M’ of ‘OP1’ aan de schandpaal genageld zouden worden. Maar eigenlijk voldeden de seksblaadjes helemaal aan de eisen van onze huidige tijd. De lichamen van de personen op de foto’s hadden alle kleuren van de regenboog, het waren mannen en vrouwen, en de homoliefde kwam ook aan bod, al moet ik zeggen dat het dan meestal wel de lesbische variant was. Zelfs de Islamitische gezichtssluier was een enkele keer vertegenwoordigd. Alleen wel in de 1001-nacht-variant, dus zonder verdere kleding. Het enige echte bezwaar dat je zou kunnen hebben is het feit dat de mensen op de foto’s de 1,5 meter regel totaal aan hun laars lapten.

De binnenkomst van de chauffeur en het op de balie leggen van het stapeltje pornoblaadjes had een bijzonder effect op de medewerkers van onze afdeling. Alsof ze er op hadden geoefend legde men synchroon het werk neer, stond op en trok een sprintje richting het stapeltje. De pauze was daarmee voor iedereen tegelijk ingegaan. Vermoedelijk om kennis te nemen van de interessante artikelen.