Net uit bed worden we meteen geconfronteerd met een logee die we de avond er voor niet hadden gezien. Hij is langer dan de miljoenpoten tot nu toe. En veel sneller. Het lukt me niet hem te fotograferen voor de determineer app. Hij heeft enorm veel poten, die veel zichtbaarder zijn. Ze steken uit, opzij van z’n lange lijf. Geen idee wat het is, maar het lukt me om hem te vangen en naar buiten te begeleiden. Het wordt druk in het IOC (Insecten Opvang Centrum).

Op weg naar het bakkertje stonden een man en een vrouw aan de kant van de weg. Zij wees en ik hoorde haar tegen haar man zeggen: “Mach etwas, die Hund tötet das Huhn”. De man haalde zijn schouders op en liep door. De vrouw mokkend er achteraan. “Aber Heinz, aber Heinz…”.

Toen ik kon zien wat ze bedoelde zag ik heel wat anders. Ik weet precies hoe het er uit ziet als een hond “for the kill” gaat. Ik heb een lieve husky gekend die het was gelukt een kip te pakken te krijgen. Voedsel. Instinct. Dat ziet er zeer heftig uit.
Deze hond had wel een kip te pakken, maar voorzichtig, aan een vleugel. Achter die twee zag ik dat een hek open stond. De kip was ontsnapt en de hond bracht haar voorzichtig terug.

Op de terugweg ontdekte ik een colonne mieren. Groot formaat. De colonne was zo’n 12 grote stappen lang. Iets in de struiken was lekker of nuttig voor ze. Op de heenweg marcheerden ze onbelast. Op de terugweg droeg iedere mier iets dat wel drie keer groter was dan zij zelf. Bij een gaatje in het beton van de weg gingen ze met hun vracht naar binnen.

Ook wij bezweken toch weer voor de luxe en het comfort van hotel Zoe. Niet op de strandbedjes, maar op kleurrijke banken, in de schaduw en in de wind. Het was zinderend heet.

Kort nadat onze ice coffees waren gebracht kwam een gedistingeerde Engelse dame een paar bankjes verder zitten. Ze ging met haar gsm aan de gang, maar er ging iets niet goed. Ze kon niet naar internet. En dus, heel logisch als je in nood zit, belde ze 112.

“Do you speak English?, because I can’t get connected to the internet”, vroeg ze, nadat ze waarschijnlijk had geluisterd naar de griekse variant van “politie, brandweer of ambulance?”.

“No, there are no lives at stake, but this is pretty annoying”, hoorde ik haar zeggen.
Wat ze daarna te horen kreeg weet ik niet, maar ze kreeg een rood hoofd, zei “okay, sorry, bye”, en hing snel op.

Even later kwam haar man. “They won’t help me”, pruilde ze.
“Okay, dear, I’ll make some calls for you”. Waarop hij naar zijn secretaresse in Engeland belde en haar opdracht gaf het even op te lossen. “Now!”.

Voor verkoeling naar de zee. Een heel klein jongetje loopt naar de branding. Nou ja, niet een branding waarop gesurfd kan worden maar één die kalm is en denkt ‘okay, dus hier houdt het op, nog wel’. Hij laat zijn broek zakken en als een echte manneke pis laat hij het zeeniveau wat stijgen.
Ik zie dat opzij van hotel Zoe een opslagplaats van strandbedjes is, en dat er daar nog een aantal staan. De moeder van manneke Pis heeft dat ook ontdekt en er stiekem één meegenomen. Verdekt opgesteld ziet niemand dat en dat scheelt toch mooi weer 2,50.

Terug bij ons huisje neem ik eerst nog een duik in het zwembad. Ik kon het horen sissen.
Daarna een koud biertje. Terwijl ik daar een grote slok van neem zie ik op de grond bij mijn voeten dat een ligusterstipspanner wordt gedemonteerd door patagonische negensprieten. In gewone mensentaal: een dood motje wordt opgeruimd door een stel hele kleine miertjes. Leuk hoor, zo’n app.

https://www.polarsteps.com/GerritSonius/4938633-gialova-peloponnesos