08.30 uur in de ochtend. Ik sta klaar om naar mijn werk te gaan. Met de bus. Op weg naar de voordeur gaat ineens de bel. Ik doe open en zie een jonge vrouw. Ze ziet er goed verzorgd uit. Maar toch ook een beetje ‘je ne sais quoi’. Ze staat volledig stil, maar haar oogleden bewegen langzaam dicht en open.

‘’Kunt u mij alstublieft helpen mijnheer?’’

Nogal overvallen door deze vraag op de vroege ochtend reageer ik niet direct.

‘’Ik heb een beetje ruzie gehad en kon niet eens mijn tas meer meenemen. En nu wil ik naar mijn vriendin in Maastricht, maar ik heb dus ook mijn portemonnee niet bij me. Kunt u de reis voor mij betalen?’’

Een vrouw in nood! Mijn eerste reactie is om direct hulp te bieden. Daarvoor zijn we op de wereld toch? Om elkaar te hellepuh niet waar.

‘’Ogenblikje’’, antwoord ik.

Ik ga terug de woonkamer in, waar mijn vrouw direct sist: ‘’je geeft haar geen geld hoor!’’.

Ik geef mijn vrouw een kus, en ga naar buiten.

‘’Kom maar met mij mee. Ik ga met de bus en die gaat naar het station. Ik betaal jouw buskaartje.’’

Twee vliegen in één klap. Mijn vrouw tevreden, want ik geef haar geen geld. En zij wordt toch geholpen.  🙂

Maar: ‘’Ja, dat bedoel ik niet. Daarmee ben ik niet geholpen.’’

Ze draait zich om en loopt weg.

Verbouwereerd blijf ik achter. Maar ook met de vraag: is dit een bekende truc? En hoe zouden jullie reageren?